Nata e 9 korrikut 2006 mbetet e gdhendur në kujtesën e italianëve: Italia shpallet kampione e botës në Gjermani, duke mposhtur Francën e Zinedine Zidane me penallti. Fitoreja ndodhi në një klimë të trazuar prej skandalit Calciopoli, i cili shpërtheu në të njëjtën kohë; dy ditë pas triumfit, vëmendja ishte zhvendosur në skandalin e futbollit italian. Pas 2006, rezultoi se lumturia ishte e shkurtër: në 2010 Italia u eleminua në fazën e grupeve — u cilësua si rastësi, me arsyetime si besimi i Lippit te “pretorianët e vjetëruar” dhe dëmtimet e Pirlos e Buffonit — dhe e njëjta frymë u përsërit në 2014. Pak nga pak u njoftua një situatë serioze, dhe askush nuk priste që Italia të dështonte të kualifikohej tri herë rradhazi për në Botëror: 2018, 2022 dhe 2026, ky i fundit një edicion i zgjeruar me 48 skuadra. Përveç mungesave logjistike në 1930 dhe 1958, Italia gjithmonë ishte kualifikuar, madje edhe kur kalonte vetëm një skuadër në grup; kjo renditje e re përfaqëson një krizë të thellë për futbollin italian.
Për këto arsye, Botërori i 2006-s, i festuar vetëm për pak orë, meriton të mbahet mend. Para turneut ishte e pasigurt nëse Italia do të udhëtonte për në Gjermani për shkak të skandalit; jashtë vendit u bë objekt i ironive, politikanët vënë në diskutim përzgjedhjen e lojtarëve dhe u krijua një klimë e rënduar. Lippi arriti të forconte grupin me filozofinë “ne kundër të gjithëve”, e ngjashme me skuadrën italiane të 1982, duke krijuar një mjedis pa xhelozi ku të gjithë ishin në të njëjtën anë.
Megjithatë, fitorja nuk shpjegohet vetëm me motivimin: Italia e 2006-s përbëhej nga futbollistë me personalitet dhe cilësi, dhe trajneri e ndërtoi skuadrën si një klub. Ekuilibri përfshinte një superportier, një mbrojtje pothuajse e pakalueshme (vetëm 2 gola të pësuar në të gjithë Botërorin), një organizator para prapavijës me një rikuperues të pazëvendësueshëm, lojtarë ofensivë në krahë, një mesfushor ofensiv që rreshtonte sulmuesit dhe një qendërsulmues tipik. Sistemet e ndryshueshme (4-2-3-1, 4-3-1-2 ose 4-3-3) treguan luksin taktik të skuadrës. Kryevepra ishte gjysmëfinalja me Gjermaninë në Dortmund, me kohë shtesë dhe katër sulmues në fushë — një fitore ikonike; në finale ndaj Francës dominoi loja mbrojtëse. Ajo Itali ishte një skuadër shumë e kompletuar.
