Pelegrinazhi publik për trupin e udhëheqësit suprem të ndjerë të Iranit, Ali Khamenei, nisi zyrtarisht në Teheran, ku mijëra besimtarë u mblodhën për homazhe. Khamenei, udhëheqësi më jetëgjatë i Republikës Islamike që nga themelimi në 1979, u vra në moshën 86-vjeçare gjatë një sulmi ndaj rezidencës së tij më 28 shkurt, në ditën e parë të bombardimeve nga Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli. Katër muaj pas vdekjes, arkivoli me çallmën e zezë simbolike u ekspozua në Xhaminë e Madhe të Teheranit, e zbukuruar me portrete të mëdha të Khameneit, flamuj të zinj zie dhe flamuj të kuq që simbolizojnë martirizimin dhe hakmarrjen.
Qytetarët u mblodhën që herët në mëngjes para hapjes së dyerve në orën 06:00, shumica të veshur me të zeza. Shumë mbanin flamuj të kuq me mbishkrimin “martir”. Sipas një gazetari të AFP-së, nga turma dëgjoheshin thirrje si “Hakmarrje”, “Vdekje Amerikës” dhe “Vdekje Izraelit”, slogane të zakonshme në tubimet zyrtare iraniane. Autoritetet presin që vetëm në Teheran në funeral të marrin pjesë 15–20 milionë njerëz; ceremonia, e shtyrë nga marsi për shkak të luftës, pritet të jetë ndër më të mëdhatë në historinë e vendit. Për krahasim, sipas të dhënave zyrtare rreth 10 milionë persona morën pjesë në funeralin e themeluesit Ajatollah Ruhollah Khomeini në 1989, ku mbi 10 persona humbën jetën për shkak të rrëmujës së turmës.
Ceremonitë mortore për Khamenein do të zgjasin gjashtë ditë dhe autoritetet i konsiderojnë si një demonstrim force pas luftës së nisur nga sulmet amerikano-izraelite, gjatë së cilës humbën jetën edhe shumë zyrtarë të lartë politikë dhe ushtarakë. Prania e djalit të tij, Mojtaba Khamenei — i cili, “sipas këtij skenari”, e pasoi në krye të vendit në fillim të marsit — nuk është konfirmuar; ai, i plagosur gjatë sulmit, ka bërë vetëm deklarata publike dhe nuk është shfaqur para qytetarëve.
Në ceremonitë zyrtare morën pjesë presidenti Masoud Pezeshkian, kryetari i Parlamentit Mohammad Bagher Ghalibaf, anëtarë të qeverisë dhe komandanti i Gardës Revolucionare, Ahmad Vahidi. Qytetarë kanë pritur prej një dite jashtë xhamisë për të qenë ndër të parët që bëjnë homazhe; disa shpërthyen në lot, të tjerë pritën në heshtje, me recitime poezie dhe këngë fetare brenda xhamisë. “Duam t’i themi lamtumirën e fundit udhëheqësit tonë, ndaj pritja nuk është as e dhimbshme dhe as e vështirë për ne,” tha për AFP-në një mësuese. “Të jesh këtu është gjëja e fundit dhe e vetme që mund të bëjmë për Ali Khamenein, i cili sakrifikoi jetën e tij për Iranin,” tha një studente vullnetare.
