Qysh kur nisi cikli i protestave pas përplasjes së dhunshme në Zvërnec, autori zhvilloi disa sondazhe dhe konstatoi se shumë persona deklaronin përkrahje për protestat, veçanërisht banorë të Tiranës. Megjithatë, ai vë në dyshim përputhshmërinë midis qëndrimeve të shprehura në sondazhe dhe pjesëmarrjes fizike në protesta.
Në qytete si Korçë, Durrës, Shkodër e Fier, në ditët e para pas incidentit të Zvërnecit dolën pak qindra protestues. Në Tiranë, protestat u zhvilluan çdo mbrëmje në bulevard dhe të pranishmit ishin disa mijëra, ndërsa vetëm më 20 qershor u shënuan një numër vërtet i madh pjesmarrësish — një pjesëmarrje e shtuar edhe nga të ardhurit e diasporës dhe nga trojet përreth, që sipas autorit nuk ishin përfshirë në sondazhet e tij.
Për të kuptuar pse shumë nga ata që në sondazhe shfaqnin përkrahje nuk merrnin pjesë në protesta, autori patrulloi mbrëmjeve rrugët e Tiranës. Ai shënon se në kafene gjeti shumë të rinj që ose ndiqnin ndeshjet e kampionatit botëror, ose vazhdonin bisedat e përnatshme, ndërsa të moshuarit vazhdonin rutinën e përditshme. Këto vëzhgime ilustrojnë një distancë midis miratimit të deklaruar në sondazhe dhe veprimit konkret të daljes në protesta.
Autori vizitoi edhe Fierin dy herë gjatë kësaj periudhe dhe përshkruan një situatë më të qetë atje, duke supozuar se situata ka qenë e ngjashme edhe në qytete të tjera. Nga përmbledhja e këtyre vëzhgimeve dhe sondazheve dalin dy përfundime kryesore: shumë persona janë të gatshëm të shprehin përkrahje për protestat në përgjigje të pyetjeve në sondazhe, por vetëm pak prej tyre ndërmarrin veprimin fizik për t’u bashkuar me protestat në terren; dhe është më e lehtë të thuash se i përkrah protestat sesa të ngrihesh nga kafeneja për të dalë e protestuar. Si përmbledhje popullore, autori shënon: “nga e thëna në të bërë, ndan një det i tërë…” (Top Channel).
