Sot mbushen dy vjet nga ndarja me Ismail Kadarenë. Teksti e përshkruan atë si shkrimtarin më të madh të letërsisë shqipe, autor të njohur ndërkombëtarisht, të përkthyer në 48 gjuhë dhe fitues të çmimeve evropiane dhe amerikane, si dhe si ambasador kulturor të Shqipërisë dhe ideologun e modernizimit të identitetit evropian të shqiptarëve. Veprat e tij, sipas tekstit, e kanë shndërruar në një klasik të letërsisë botërore dhe ai ka fituar pavdekësinë me penën e tij.
Autori kritikon mungesën e reagimit nga shteti dhe fjalën e pambajtur të kryeministrit Edi Rama. Gjatë ceremonisë mortore në korrik 2024, Rama premtoi një varr monumental dhe një nderim të denjë; dy vjet më vonë premtimi mbetet i pambajtur dhe, sipas tekstit, kujtimi i shkrimtarit duket i bezdisshëm për autoritetet. Ceremonia mortore përshkruhet si mediokre, zhgënjyese dhe e padenjë, një nxitim për t’u çliruar nga figura e shkrimtarit. Autori shtron pyetjen ku janë emisarët që i kërkuan Helena Kadaresë t’i besonte fjalës së kryeministrit dhe kush mban përgjegjësi për mosmbajtjen e premtimeve.
Teksti evidenton se familja refuzoi alternativa për prehjen, si pranë Memorialit të Jasharëve në Kosovë apo pranë Ibrahim Rugovës, dhe shpreh keqardhje për trajektoren e historisë së varrimit. Kritikohet edhe veprimi i Ministrisë së Kulturës, e cila, sipas tekstit, “e drejtuar nga një njeri i pakulturë e grotesk”, po shpenzon miliona euro për një stadium provizor për një këngëtar kontrovers, ndërsa nuk vë në vend detyrimin moral ndaj Kadarenë.
Autori vë në dukje mungesën e emërtimeve institucionale, projekteve madhore apo memorialeve në emër të Kadarese, ndonëse ka pasur shumë emërtime dhe dekorata për të tjerë. Kjo, sipas tekstit, nuk zbeh figurën e Kadaresë por zvogëlon kombin dhe kujtesën kolektive. Përfundimisht theksohet se, edhe pse Kadare nuk ka nevojë për monumente, kombi ka nevojë t’i nderojë njerëzit më të mëdhenj, dhe se harresa e tij do të jetë dëm për brezat e ardhshëm.
