Autorit i rikthehet ides themelore se aftësia kryesore e njeriut i mençur është të dëgjojë; mungesa e të dëgjuarit sjell mëkate dhe pasoja të rënda që ndonjëherë kërkojnë dekada për t’u ndrequr. Ai dallon dy raste kryesore të gabimit: euforia që mbyll veshët dhe ndjenja e sigurisë që çon në të folur pa dëgjuar. Sot, sipas tij, gjithë kombi kërkon llogari për katër dekadat e pas komunizmit, të drejtë legjitime që duhet dëgjuar menjëherë. Protesta në shesh e konsideron si një ngjarje të rëndësishme për fatet historike, por shqetësohet se ata që duhet të dëgjojnë po kërkojnë skenarë komplotistë, po hedhin fajin njeri-tjetrit dhe dëgjojnë vetëm atë që u pëlqen.
Në librin e tij “Shoqëria Periferike” ai paralajmëronte se “pushtetet” e dukshme të përfitimeve janë pilula me helm, shpërthime me vonesë. Numëron disa prirje sociale dhe ekonomike që i konsideron të dëmshme: emigrimi dhe remitancat që shkatërrojnë ekonominë vendase; preferenca për jetën pa punë që rrit papunësinë; ikja nga fshati dhe qytetet e vogla që degradojnë qytetet e mëdha dhe lënë pasuri natyrore të pabanuara; ndarja dhe shfrytëzimi i pronave të gjyshërve për kënaqësi afatshkurtra; privatizimet dhe shitjet e pasurive publike që zbrazin arkat e shtetit; dhurimi i apartamenteve komuniste që do të amortizohen dhe do të krijojnë mungesë strehimi për brezat pasardhës; ekonomia supeliberale që prodhon mbingarkesë biznesesh dhe institucione të tepërta që falimentojnë; shembja e shtëpive dykatëshe për kullat pa konsideruar funksionalitetin dhe nevojat reale.
Ai akuzon qeveritarët, disa media dhe qytetarët që nuk dëgjuan paralajmërimet. Konkludon se shoqëria ka bërë mëkate të rënda dhe po përjeton një ndëshkim të vetvetes, jo të Zotit, dhe përfundon me thirrjen retorike: kur do të mësohemi të dëgjojmë, apo do të vazhdojmë vetëm të flasim?
