Shakohoxha thekson se investimi në Gjirin e Lalzit është rreth 4 miliardë euro në total dhe sqaron se pjesën kryesore të këtyre investimeve i kanë bërë vetë shqiptarët. Ai sjell shembuj nga bregdeti, duke përmendur Velipojën, Sarandën, Palasën, Dhërminë dhe Vlorën, ku, sipas tij, janë investuar shuma të mëdha nga shqiptarët, që në disa raste tejkalojnë investimet e të huajve. Ai argumenton se kur bashkohen këto investime të brendshme, ato duken të pavarura nga kapitali i huaj dhe nënvizon se vendin “këtu deri më tani e kanë ndërtuar shqiptarët” dhe e kanë çuar në një nivel shumë më të lartë se më parë.
Për investitorin shqiptar, Shakohoxha vijon, përveç kapaciteteve financiare, është e nevojshme guximi dhe një vizion ëndërrimtar. Si shembull ai përmend nevojën për guxim kur dikush vendos të ndërtojë një hotel në Borsh, duke theksuar se investimi kërkon më shumë se thjesht para. Ai adreson edhe shqetësimet publike rreth ardhjes së investitorëve të huaj, duke përmendur zërat që “po vjen një arab”, por nënvizon se ka raste kur investitori i huaj ka sjellë shifra të mëdha, siç citon një rast kur “burri i huaj ka hedhur 50 milionë euro nga familja e vetë.” Me këtë ai fton të mos bëhet sikur nuk po ndodhën investimet e huaja, duke theksuar se ato janë tashmë prezente.
Shakohoxha përfundon duke theksuar se investimet e huaja “kanë ardhur, janë këtu, është fakt,” dhe pyet rhetorikisht pse duhet të habitemi apo të shqetësohemi dhe të themi “Do na vijnë,” duke cituar këtë shprehje të përdorur në diskutim. Teksti përmban gjithashtu një video të integruar me burim Top Channel.
