Shtëpia botuese Vakxikon ka ribotuar veprën e Preç Zogajt, një nga poetët, prozatorët dhe gazetarët më të rëndësishëm të Shqipërisë bashkëkohore. Zogaj ka qenë Ministri i parë i Kulturës pas rënies së regjimit totalitar në 1990 dhe ka kontribuar në jetën politike e kulturore të vendit, duke botuar dymbëdhjetë përmbledhje poetike si dhe libra me tregime, romane dhe ese. Përmbledhja e re poetike, “Afrohu, orë e bekuar e poetit”, përbëhet nga një përzgjedhje poezi nga të gjitha vëllimet e mëparshme të tij dhe përqendron dy periudha kryesore krijuese: kohën para 1990-ës me censurë shtetërore dhe periudhën pas rënies së komunizmit.
Zogaj u bë i njohur në vitet ’80, dhe përshkruhet si pjesë e një brezi që autori i hyrjes, Niko Katsalida, e quan “brezi i antenës që ngrihet në mjegull”. Titullpoezi e përmbledhjes përshkruan vështirësinë dhe përkushtimin e aktit krijues dhe i referohet poezisë si një dhuratë dhe një barrë. Me hapjen e Shqipërisë dhe emigrimin e shumë shqiptarëve drejt Greqisë, Zogaj vijoi krijimin për më shumë se tri dekada, ndërsa vargjet e tij pasqyrojnë ndryshimet shoqërore, shpresat e brezave të rinj dhe zhgënjimet e tyre.
Poezitë e përfshira sillen ndërmjet meditimit të brendshëm dhe reflektimit social; shumë herë shfaqet dialogu i brendshëm dhe një kalim nga protesta drejt pjekurisë poetike. Tema të përsëritura janë koha, humbja, vdekja, dashuria dhe erotika. Poezia e fundit e përmbledhjes, “Pleqtë që na merr lufta e padukshme”, trajton me emocion dhe pranueshmëri përballjen me vdekjen. Poezia “Turma” ilustron pikëpamjet personale të autorit mbi jetën, krijimtarinë dhe heshtjen si fund rrugës.
Në disa poezi shfaqen referenca ndaj Greqisë dhe peizazheve të Athinës, si kujtime personale nga vizita ose qëndrimet atje. Artikulli mbyllet me përfshirjen e poezisë së plotë “Vdekja e nënës”, një tekst prekës dhe intim që rrotullon humbjen dhe numërimin e ditëve të fundit të nënës së poetit.
