Edi Rama thotë se ata që shkojnë dhe kërkojnë një like e një follow me zemërim punojnë kundër fëmijëve të tyre. Ai argumenton se çdo kohë historike prodhon një figurë tipike: shekulli i 19-të prodhoi proletariatin industrial, shekulli i 20-të shoqërinë e mas-medias, kurse shekulli i 21-të po prodhon «proletariatin e algoritmit» — një klasë të re të bashkuar jo nga puna, por nga vëmendja; jo nga prodhimi, por nga shija e konsumimit të vetes në ekran. Sipas tij, këtë klasë e bashkon edhe iluzioni se sa më shumë të dukesh, aq më shumë autoritet ke.
Rama nënvizon se ai nuk ka besuar se demokracia është pronë e ekspertëve dhe politikanëve, por se është pronë e qytetarëve. Megjithatë, ai vëren se liria e fjalës në demokracitë funksionale nuk e ka përmbysur ligjin e pashkruar të gravitetit të dijes: historikisht vendimmarrësit kanë marrë vendime në bazë të dijes. Sot, thotë ai, për herë të parë në histori demokracia po përballet me njerëz që mund të mos kenë ndërtuar kurrë asgjë, që mund të mos kenë kryer shkollë apo administruar një zyrë me tri vetë, por që zgjojnë besimin se e kuptojnë shtetin më mirë se të tjerët. Arsyeja, sipas Ramës, është se algoritmi u ka dhënë atyre atë që dikur fitohej me vite pune: dukjen dhe vendosjen e vetes në vëmendjen e të tjerëve.
Ai kritikon sjelljet që synojnë të tërheqin vëmendje jo përmes propozimeve të dobishme, por përmes thirrjeve ekstreme, si fjalët «vdekje tradhtarëve». Nuk ka rëndësi nëse ajo që shpërndahet është e drejtë; mjafton të jetë e fortë dhe skandaloze. Në këtë klimë, thotë ai, sapo krijohet një krizë, ndodh një ekzaltim kolektiv: shumë njerëz presin të bëhen pjesë e saj për të u dukur dhe për të përfituar nga «babëzia» që algoritmi, si një drogë, i shtyn të rrisin dozën e vëmendjes.
