Edi Rama thotë se e ka përmendur Fatos Lubonjën si emër dhe se, pas shumë vitesh, ai po shfaqet me të njëjtën pafytyrësi si ata që mbrojtën gënjeshtrën që e burgosi dhe i kërkonin llogari për gjëra që s’kishte bërë. Sipas Ramës, ata prezantonin dëshmitarë të rremë dhe ngritnin akuza haluçinante. Tani, përjetësisht i njëjti qëndrim, Lubonja i kërkon llogari për Arubën.
Rama pyet nëse ai duhet të japë llogari për Arubën dhe përgjigjet se llogaria jepet mbi bazën e fakteve. Ai nënvizon se nuk është detyrë e të akuzuarit të prodhojë provën që ai nuk është ai për të cilën akuzohet. Deklarimi “unë nuk kam qenë kurrë në Aruba” sipas tij nuk ka vlerë, pasi ndërkohë rrëfimet për Arubën janë bërë “e vërtetë” nëpërmjet një procesi që ai e përshkruan si nxjerrje në fushën e algoritmit.
Rama sjell si shembuj pretendime të tjera që janë bërë “të vërteta” përmes këtij mekanizmi: se ai është konsumator kokaine, fraza “ik o drogaxhi” që e ndjek dhe është bërë e vërtetë, dhe akuzat se ai ka akuzuar babanë e tij për marrëdhënie me bashkëshorten e tij. Të gjitha këto, thotë Rama, janë produkt i një algoritmi që i ka kthyer në të vërteta.
Në fjalimin e tij ai kritikon mënyrën si janë ndërtuar dhe përhapur këto akuza, duke e paraqitur si një proces ku fjalët dhe pretendimet përsëriten deri sa marrin statusin e së vërtetës publike pa u mbështetur në prova konkrete. Rama thekson se të akuzuarit nuk duhet t’u kërkohet të provojë pafajësinë e tyre përpara se të paraqiten fakte që mbështesin akuza konkrete. Ai lidh në mënyrë të drejtpërdrejtë këtë dinamikë me rastin e Arubës dhe me përhapjen e akuzave personale ndaj tij vetë, të cilat ai i përshkruan si të fabrikuara nga “algoritmi.”
