Iraku, i cili ka marrë pjesë vetëm një herë në Kupën e Botës 40 vjet më parë, arriti të kualifikohet sërish me trajnerin australian Graham James Arnold, 62 vjeç. Arnold pranoi ofertën pavarësisht shqetësimeve të familjes dhe miqve; ai kishte përshtypjen se skuadra kishte talent, por i mungonte diçka, dhe e pa si një sfidë të jashtëzakonshme që mund t’i bënte të lumtur 46 milionë njerëz.
Ai përshkruan jetën në Bagdad si të mrekullueshme dhe nxjerrëse për futbollin: ndeshjet ndiqen me pasion dhe futbolli vendor është shumë i ndjekur. Si trajner u përshtat me motin e nxehtë, oraret e lutjeve dhe zakonet vendase, ndërsa në fushë ruajti disiplinë të rreptë. Kryefjala e punës së tij ka qenë trajtimi i presionit: para ardhjes së tij, lojtarët shpesh vinin të shtypur, me atakë paniku; Arnold punoi psikologjikisht për të çliruar mendjen e tyre dhe tërheqja e presionit popullor është, sipas tij, një nga ndryshimet kryesore që solli kualifikimin.
Një masë praktike që aplikoi ka qenë ndalimi i rrjeteve sociale në grumbullim: telefonat lejohen vetëm për komunikim me familjen dhe miqtë, për të shmangur ndikimet negative dhe imazhet e luftës. Gjatë fazës së playoffit interkontinental në mars, kur shpërtheu lufta dhe hapësira ajrore u mbyll, Arnold kërkoi shtyrje nga FIFA pa sukses; megjithatë morën mbështetje logjistike, një charter nga Ammani, dhe pas një udhëtimi 28-orësh me autobus dhe një qëndrimi të detyruar për 36 orë për shkak të sulmeve ajrore, skuadra arriti në Monterrey dhe mposhti Bolivinë, duke siguruar vendin në Botëror.
Situata e sigurisë vazhdon të jetë sfiduese: hapësira ajrore e Bagdadit u mbyll përsëri dhe lojtarët nuk po mund të takohen lehtë me familjarët, çështje që trajneri e menaxhon psikologjikisht. Nga 26 futbollistë të grumbulluar, 9 kanë lindur në Evropë; për problemet gjuhësore Arnold organizoi ekipin me anglëfolës në të majtë, arabë në të djathtë dhe lojtarë dygjuhësh në qendër të mbrojtjes për të siguruar komunikimin. Ai thekson lidhjen kulturore të krijuar mes atyre me rrënjë të njëjta por të rritur në kontinente të ndryshme. Si shembull përmendet Marko Farji, i lindur në 2004 në Norvegji dhe lojtar i Venezias, të cilin Arnold e vlerëson për pasionin ndaj Irakut dhe dëshirën për t’i bërë krenar familjet e tij.
