Gazetari i “Times”, James Gheerbrant, përgatiti një artikull për Kupën e Botës 2026, duke mbledhur 48 rrëfime nga 48 futbollistë të vendeve pjesëmarrëse. Mes tyre ai intervistoi legjendën braziliane Zico në São Paulo, gjatë premierës së një dokumentari për karrierën e tij. Pyetja për kujtimin më të dashur nga tre Botërorët ku mori pjesë e hodhi Zicon në një gjendje tjetër: ai rikujtoi me zemërim ngjarjen e vitit 1978, kur arbitri uellsian Clive Thomas nuk vlerësoi një gol të tij kundër Suedisë. Sipas Gheerbrant, Zico nuk e ka harruar dhe nuk e ka falur kurrë atë vendim. Për Brazilin, tronditja ishte e madhe; skuadra nuk arriti finalen e Botërorit 1978, ndërsa turneu u shoqërua me dyshime dhe rrethana të diskutueshme, përfshirë aludime për ndeshje të trukuara dhe ndërhyrje të diktatorit argjentinas Jorge Rafael Videla.
Gheerbrant vë në dukje edhe faktin historik se, si Zico ashtu edhe Johan Cruyff, nuk arritën të fitojnë kurrë Kupën e Botës. Ndryshe shkoi rruga e Ronaldos, “Fenomenit”, i cili më vonë fitoi Botërorin, por pas humbjes së Brazilit në finalen e vitit 1998 në Paris ndaj Francës (0-3, me dy gola me kokë të Zinedine Zidane), u përfshi në polemika të rënda. Deputeti i majtë Aldo Rebelo ngriti akuza korrupsioni ndaj Federatës Brazilianë të Futbollit (CBF) dhe bashkëpunëtorëve të saj, duke sugjeruar se dështimi kishte pasur motive të dyshimta. Asambleja Kombëtare formoi një komision hetimor dhe thirri rreth 125 dëshmitarë, përfshirë trajnerin Mário Zagallo, ish-presidentin e Federatës João Havelange, lojtarin Edmundo dhe vetë Ronaldon.
Hetimi nuk solli rezultate përfundimtare. Rebelo komentoi sarkastikisht se Federata kishte “shitur” ekipin, duke iu referuar marrëveshjes së madhe me Nike; kritikët kërkonin zbardhjen e detajeve të asaj marrëveshjeje. Një prej teorive që u përhap për finalen e Parisit pretendonte se lojtarët dhe drejtuesit mund të jenë paguar për t’i falur fitoren Francës, dhe në qendër të dyshimeve mbeti figura e Ronaldos.
