Dashnor Kaloçi e përshkruan Dhimitër Shuteriqin si “rilindasin e fundit” dhe në veprën e tij, të mbështetur në dokumente, dëshmi dhe burime arkivore, analizon kontributin e Shuteriqit si një urë lidhëse ndërmjet epokës së rilindjes dhe kulturës shqiptare të pasluftës. Libri sjell dëshmi të reja mbi marrëdhëniet e Shuteriqit me institucionet e kohës dhe paraqet të dhëna të reja për familjen e tij, me fakte dhe dokumente që, sipas tekstit, rrëzojnë paragjykimet e kohës.
Botuesja Elda Vela thekson rëndësinë e një kërkimi serioz dhe të përgjegjshëm në kohën kur informacioni qarkullon me shpejtësi dhe kujtesa kolektive rrezikon të mbetet sipërfaqësore. Vajza e Shuteriqit, Zana Shuteriqi, shpreh se babai i saj “jetoi tre kohë” — para luftës dhe gjatë luftës, koha e komunizmit dhe 13 vjet në demokraci — dhe falënderon Kaloçin që, sipas saj, ka zbuluar një realitet tjetër të vlefshëm për familjen dhe shoqërinë.
Teksti vë në dukje se kontributi i Shuteriqit në historinë e letërsisë dhe studimet albanologjike mbetet themelor, duke i kushtuar jetën kërkimit të rrënjëve të kulturës shqiptare me një vetëdije të lartë kombëtare. Prof. Luan Malltezi, mik i Shuteriqit, përkujton mbështetjen e tij ndaj të rinjve dhe impresionin që la biblioteka e tij personale.
Autorit i intereson edhe roli i Shuteriqit si kryetar i Lidhjes së Shkrimtarëve: Kaloçi citon një letër të Maush Myftiut dërguar Enver Hoxhës me kërkesën për ta larguar Shuteriqin nga Lidhja. Sipas autorit, letra sugjeronte largimin nga Kryesia para Kongresit për shkak të problemeve që ai kishte shtuar; megjithatë, largimi real u realizua në 1974, kur Shuteriqin e akuzuan për “veprimtari armiqësore” së bashku me Fadil Paçramën, Todi Lubonjën dhe Ismail Kadarenë.
Libri mban parathënie nga vetë Ismail Kadare dhe hulumton jetën dhe veprën e Dhimitër Shuteriqit, përshkruar si një nga figurat më komplekse dhe me ndikim të letërsisë shqipe në kontekstin e regjimit komunist.
