Kur Departamenti Amerikan i Shtetit e shpalli “non grata” në 2021, shumëkush mendoi se karriera politike e Sali Berishës kishte marrë fund. Ai nuk pranoi të tërhiqej, të hynte në pension apo të merrte rolin e viktimës; zgjodhi betejën. Për pesë vjet me radhë luftoi kundër izolimit politik, kundër kundërshtarëve, kundër aleatëve që e braktisën, kundër drejtësisë, kundër kohës dhe kundër idesë se fati i tij ishte i vendosur. Teksti nënvizon se në politikë asgjë nuk është përfundimtare — as fitorja, as humbja, as ngritja, as rënia, as nekrologjia politike — dhe tregon se shumë liderë bien, por pak ngrihen përsëri pasi shpallen politikisht të vdekur.
Berisha e ka bërë këtë më shumë se një herë: në 1997 u konsiderua i mbaruar dhe u rikthye; në 2013 u konsiderua në pension dhe u rikthye; në 2021 u konsiderua i izoluar përfundimisht, por gjithsesi mbeti aktori kryesor i opozitës. Kjo përsëritje e rikthimeve përbën paradoksin e tij politik: sa herë shpallet i mbaruar, fillon një kapitull i ri. Artikulli thekson se nëse sot rezulton se statusi i tij është hequr, mësimi më i madh është për politikën shqiptare dhe jo vetëm për Berishën.
Për vetë Berishën pak gjë ndryshon: në moshën 81-vjeçare ai nuk ka më nevojë të provojë se mund të mbijetojë politikisht. Pyetja kryesore lidhet me Partinë Demokratike. Për më shumë se tri dekada, PD ka jetuar në orbitën e Berishës; edhe kur ai largohej, mbetej qendra e gravitetit dhe pika e referimit. Me heqjen e “non grata”, Berisha fitoi një betejë personale dhe morale, por sfida e PD-së mbetet si të ndërtojë të ardhmen pa e pasur gjithmonë të lidhur me të shkuarën.
Në përfundim artikulli nxjerr se pyetja nuk është nëse Berisha mund të fitojë edhe një betejë tjetër, por nëse pas fitores së tij të fundit do të nisë më në fund beteja për epokën pas Berishës. Historia e liderëve nuk matet vetëm nga aftësia për t’u rikthyer, por edhe nga aftësia për të hapur rrugën; sot, rrugët e Tiranës kërkojnë fillimin e një epoke të përshtatur me nevojat e vitit 2026.
