Sekuestrimi i pasurive paraqitet si një luftë e vazhdueshme e institucioneve të drejtësisë kundrejt bosëve të organizatave kriminale. Nga Italia, në Kolumbi e në Amerikë ka shembuj sesi pasuritë e konfiskuara të emrave të njohur të krimit janë ndryshuar dhe rikthyer në përdorim publik. Pasuritë miliona euro të ish-drejtuesve të Cosa Nostras, Salvatore Riina (“Toto Rino”) dhe Bernardo Provenzano, janë kthyer në kooperativa bujqësore, qendra rinore, shkolla dhe projekte sociale; disa villa janë shndërruar në qendra rezidenciale për gratë e dhunuara.
Gazetari Ervin Qyno, në emisionin “Top Story”, vuri në dukje se këto pasuri të konfiskuara nuk po shfrytëzohen plotësisht nga asetet e shtetit. Ai kërkoi shembuj të pasurive të sekuestruara që janë shfrytëzuar në mënyrë të plotë nga institucione shtetërore, duke theksuar mungesën e përdorimit të disa ambienteve për shërbime publike, për shembull zyrave postare. Si rast të suksesshëm ai përmendi Lagunën e Karavastasë, një konfiskim që ia morën Aldo Bares dhe që, sipas tij, është nën administrim të plotë të shtetit.
Eksperti i kriminalistikës Ervin Karamuço shpjegoi se raportet që dorëzohen çdo vit Këshillit të Ministrave nga agjencia për pasuri të sekuestruara përmbajnë problematika të përsëritura. Ai tha se kompanitë që caktojnë administratorë shpesh janë fiktive, me borxhe dhe me funksion vetëm si vitrina. Karamuço theksoi se administratorët, kur marrin në dorëzim pasuritë, ndeshen me situata ku pronat janë lënë në gjendje të degraduar dhe me kufizime praktike në rikthimin e tyre në funksion publik.
Diskutimi argumenton se, përveç rasteve të rralla të menaxhimit të suksesshëm, shumë pasuri konfiskohen në një gjendje që e bën të vështirë rikuperimin e tyre ekonomik e shoqëror. Qyno thekson se shpesh kur pasuritë kalojnë nën administrim ato rezultojnë të falimentuara, duke dëshmuar sfidat e zbatimit praktik të skemave të konfiskimit dhe shfrytëzimit të tyre nga shteti.
