Selia e Milanit u shndërrua në një sallë gjyqi mediatik ku gishtat drejtohen ndaj Drejtorit Sportiv Igli Tare, por autori argumenton se përgjegjësia reale qëndron te organigrama disfunksionale e pronësisë RedBird. Sipas tekstit, Tare është paraqitur si bllokuar nga struktura e brendshme: CEO Giorgio Furlani mban autoritet absolut mbi financat, Geoffrey Moncada vepron si Drejtor Teknik me vizion shpesh paralel, Zlatan Ibrahimovic ka akses të drejtpërdrejtë te Gerry Cardinale dhe ushtrojnë ndikim mbi menaxhmentin operativ, ndërsa presionet sportive vijnë edhe nga Max Allegri.
Në verën kur Tare mori detyrën zyrtarisht, Milani kreu lëvizje rekord me 476 milionë euro në merkato — 10 blerje dhe 16 shitje. Nga shitjet u arkëtuan mbi 150 milionë euro, një rekord për klubin në një sesion të vetëm. Shitjet përfshinin kalimin e Theo Hernandez në Al Hilal për rreth 25 milionë, tijjani Reijnders te Manchester City për 55 milionë, Malick Thiaw te Newcastle për rreth 35–36 milionë, si dhe transaksione të tjerë si Kalulu (14.3 milionë te Juventus) dhe Okafor (21 milionë te Leeds), si dhe huazime si ato të Musah, Pobega e Chukwueze. Autori vlerëson se Tare përmbushi detyrën korporative duke gjeneruar fonde thelbësore.
Megjithatë, nga paratë e siguruara klubi shpenzoi rreth 165 milionë euro për 11 afrime që, sipas tekstit, nuk ndoqën logjikën sportive të Tares. Ndër blerjet u përmendën Nkunku (37 milionë), Jashari, De Winter, Modric, Rabiot e të tjerë. Shembulli i dhënë është shitja e Thiaw për mbi 35 milionë dhe zëvendësimi me De Winter që kushtoi rreth gjysmën, interpretim ky i diktatit financiar të Furlanit mbi nevojat sportive. Afrimet e shtrenjta dhe të pamiratuara unanimisht, si edhe ndikimet e Moncadës, Furlanit, Ibrahimovic dhe Allegrit, paraqiten si kompromise kolektive.
“I ashtuquajturi Rasti Matea” lexohen si simptomë të një sistemi burokratik, ku tentimi i Tares për të vepruar jashtë rrugëve zyrtare ishte përpjekje për të rivendosur rolin e drejtuesit sportiv. Vendimi i Gerry Cardinale për të larguar apo mbajtur figura si Furlani do të përcaktojë kursin; autori konkludon se Tare nuk dështoi personalisht, por iu garantua dështimi nga një strukturë që i lejoi të shesë dhe ia fshehu pushtetin për të blerë, duke e bërë atë kurban për përgjegjësi të ndërtuara nga të tjerët.
