Autori e krahason Maqedoninë e sotme me Serbinë e kohës së Millosheviqit, duke nënkuptuar se qeverisja aktuale rikthen praktika të ngjashme ndaj të pakicave. Sipas tekstit, shteti i kërkon shqiptarëve që jetojnë në Maqedoninë e Veriut të përkushtohen në mësimin e gjuhës maqedonase dhe jo të përdorin apo zhvillojnë gjuhën amtare, si një kusht për t’u integruar ose për të qenë qytetarë të pranueshëm në kontekstin shtetëror.
Për më tepër, autori vë në dukje se qytetarët, përfshirë shqiptarët, detyrohen të respektojnë simbolet e shtetit, megjithëse ekziston një himn që autori e përshkruan si etnik e jo shtetëror. Ky himn, sipas tekstit, i fton maqedonasit “të zgjohen” dhe “ta vazhdojnë luftën për të drejta dhe liri”, diçka që autori e paraqet si problematike kur konsiderohet si himn i një shteti multietnik.
Teksti gjithashtu thekson mungesën e transparencës ose mungesën e një shpjegimi të qartë mbi shkaktarët e “robërimit” të Maqedonisë së Veriut: nuk tregohet kush e ka robëruar vendin dhe nga kush duhet çliruar. Autori ngrit pyetje retorike se mos duhet të çlirohet nga jomaqedonasit, të cilët sipas tij përbëjnë “thuajse shumicën e popullsisë”. Kjo pikë paraqitet pa shpjegime të mëtejshme në tekst, por shërben për të ilustruar kontradiktën midis kërkesave për një përkatësi etnike në simbolet dhe institucionet shtetërore dhe realitetit demografik të përmendur.
Në fund, autori bën një krahasim të figurave politike: Millosheviqin e përkrahte vetëm një “Rrahman”, ndërsa kryeministri i sotëm i Maqedonisë së Veriut, sipas tekstit, është i rrethuar nga shumë “Morina” të VLEN-it. Ky përfundim paraqitet si një vlerësim mbi mbështetjen politike të udhëheqjes aktuale, duke përdorur emra dhe term që vijnë drejtpërdrejt nga teksti origjinal pa elaborime të jashtme.
