Alina Fernández kujton fjalimet e gjata televizive të Fidel Castros si imazhin e parë të babait të saj, dhe si fëmijë lutej që ato të mbaronin për të parë filma vizatimorë. Më vonë mësoi se Castro, i cili vizitonte natën shtëpinë e familjes së saj në Havana, ishte babai i saj; zbulimi “zyrtar” erdhi kur ajo ishte 10 vjeç, një fakt që nuk e befasoi plotësisht, por që solli ndjenjën e tradhtisë kur kuptoi se të tjerët e dinin më parë. Nëna e saj, me të cilën Castro kishte një lidhje gjatë revolucionit të viteve 1950, mbeti e dashuruar me të deri në vdekje në 2015.
Fernández, lindur në 1956, u distancua politikisht nga regjimi kuban në fund të viteve 1980 dhe u largua nga Kuba në 1993, duke thënë se vendimi erdhi nga dëshira për të mbrojtur vajzën e saj nga përndjekja si “armike e shtetit”. Ajo jeton në Miami, ku thotë se ka gjetur ambientin “e vetëm të rehatshëm” që ka njohur; jeton në një shtëpi të vogël me dekor popullor dhe ndjen veten si çdo kubaneze tjetër — një e dëbuar dhe viktimë.
Si kundërshtare e komunizmit, Fernández ndjek ngjarjet në Kubë dhe shpreh shqetësim për retorikën më luftarake të administratës amerikane ndaj Qeverisë kubane. Ajo paralajmëron se nënvlerësimi i qeverisë në ishull do të ishte i rrezikshëm dhe shpreh frikë për pasojat humanitare të një ndërhyrjeje ushtarake amerikane, duke vënë në dukje se regjimet vendosin civilët në vijën e parë. Për këtë arsye, ajo paralajmëron se çdo veprim ushtarak do të sillte dhimbje dhe “gjakderdhje”, dhe se kubanezët janë të mësuar me gjendjen e konfliktit të gjatë.
Fernández beson se presioni amerikan aktual kundër Kubës lidhet më shumë me ndikimin e figurave kubano-amerikane në administratë, si Marco Rubio, sesa me Presidentin Trump, dhe sheh si një “shkëndijë” të mundshme padinë e raportuar kundër xhaxhait të saj, Raúl Castro. Ajo përshkruan Raúl si një njeri familjar në marrëdhënie personale dhe thotë se është e vështirë për një popull të pranojë humbjen e luftës ndaj “imperializmit”, duke paralajmëruar që qeveria kubaneze nuk duhet nënvlerësuar.
