Brenda dy javësh, në të njëjtin vend dhe për të njëjtat arsye e me të njëjtat mjete, u përsërit e njëjta skenë kriminale: herën e parë dy të mitur u vranë barbarisht nga një shofer i dehur, dhe herën e dytë një shofer i dehur rrezikoi të vriste me makinë disa punonjës policie. Të dy protagonistët përfunduan në pranga. Reagimi publik ishte mallkim i një shoqërie të frustruar dhe të pambrojtur, ndërsa politika u bashkua me korin e dënimeve, duke favorizuar ashpërsimin e masave ndëshkuese. Sipas tekstit, ky fokus te pasoja dhe ndëshkimi krijon një reaksion zinxhir të kriminalizimit të shoqërisë; parimi i “vodhe, priji një dorë, lidhe me pranga” konsiderohet i tejkaluar dhe jo i mjaftueshëm. Burgimi për çdo problem përshkruhet si zgjidhje emergjente, ekstreme dhe jo përfundimtare.
Autori propozon zgjidhje paraprake teknologjike: detyrimin për të instaluar një sensor antialkool në automjete që paraqesin rrezik të shtuar. Sensorët do të vendosen në servise të certifikuara dhe nuk lejojnë ndizjen e mjetit nëse drejtuesi ka një nivel të caktuar alkooli në gjak. Si shembull përmendet Renis Bodinaku, i përshkruar si “koleksionist i çmendur mënçurisht i makinave retro dhe mjeshtër i mekanikës”, i cili mund t’i shpjegonte deputetëve funksionimin falas. Prioriteti do t’u jepet automjeteve publike dhe profesionale: autobuzë, taksi, kamionë të rëndë, furgonë furnizimi, ambulanca dhe mjete të policisë. Më tej, detyrimi mund t’u gjasë edhe drejtuesve të identifikuar si përdorues alkooli; patenta hiqet herën e parë dhe mund të rikthehet vetëm pas një periudhe dhe instalimit të sensorit.
Kostoja e sensorit përmendet si e ulët: nga disa mijëra lekë për prodhim kinez deri në qindra euro për prodhim evropian ose amerikan, krahasuar me dramën dhe tragjeditë rrugore dhe jetët e shkatërruara në qeli. Sipas tekstit, përhapja e kësaj masë do të ulte përshtypjen se mund të hipet në makinë pas konsumit të alkoolit dhe do të krijonte kosto shtesë për shkelësit, përtej gjobave. Autor i rikujton edhe aksionet e mëparshme si “Policia që duam!” që goditën jetën e natës, por u harruan me kalimin e kohës, ndërsa problemi mbeti. Përfundimisht, theksohet se pas solidaritetit të çastit me viktimat, shpesh kujtohet vetëm pasoja dhe jo lufta ndaj shkaqeve.
