Ndërsa shumë prindër vazhdojnë t’i përgjigjen disiplinës me rregulla të forta dhe ndëshkime, modeli japonez i edukimit po fiton gjithnjë e më shumë vëmendje për qasjen e tij të veçantë ndaj rritjes së fëmijëve. Në Japoninë e hershme, theksi nuk vendoset vetëm mbi notat apo suksesin shkollor, por mbi formimin e karakterit dhe sjelljes, duke i mësuar fëmijët që nga mosha e vogël të respektojnë të tjerët, të kujdesen për komunitetin dhe të kuptojnë ndikimin që kanë veprimet e tyre mbi të tjerët.
Një prej elementeve kyçe të këtij modeli është shmangia e ndëshkimeve të ashpra: në vend të britmave ose dënimeve, prindërit dhe mësuesit përdorin komunikimin, qetësinë dhe shembullin personal për të ndihmuar fëmijët të kuptojnë gabimet. Fëmijëve nuk u thuhet thjesht “mos e bëj”; ata inkurajohen të reflektojnë mbi pasojat e veprimeve dhe të korrigjojnë vetë sjelljen, çka besohet të forcojë vetëkontrollin dhe ndjenjën e përgjegjësisë.
Në shkolla, nxënësit përfshihen në detyra të përditshme si pastrimi i klasave, shpërndarja e ushqimit dhe organizimi i ambienteve të përbashkëta. Këto detyra synojnë t’i mësojnë se çdo individ ka një rol dhe përgjegjësi në shoqëri dhe të nxisin bashkëpunimin praktikal mes nxënësve. Vetëkontrolli trajtohet si një vlerë qendrore: fëmijët mësohen të menaxhojnë emocionet, të mendojnë para se të reagojnë impulsivisht dhe të zhvillojnë një personalitet më të qetë dhe të balancuar.
Ekspertët lidhin këtë qasje me nivelin e lartë të disiplinës, respektit dhe bashkëpunimit që vërehet në shoqërinë japoneze. Ndërkohë që prindërit në shumë vende kërkojnë alternativa më të shëndetshme për rritjen e fëmijëve, modeli japonez perceptohet si një formulë që synon jo vetëm arritjet akademike, por edhe formimin e qytetarëve të përgjegjshëm dhe të ndërgjegjshëm.
