Kryeministri Edi Rama rrëfeu për Nikoll Lesin një episod të dhunshëm nga e kaluara, kur u sulmua dhe u la i plagosur në tokë, ndërsa agresorët menduan se kishte vdekur. Ai përshkroi momentet e tensionit dhe pasigurisë: pasi u rrëzua, duke parë dritaret e banorëve si një amfiteatër, mori forcë, u ngrit dhe iu drejtua njerëzve; më vonë e morën dy të rinj që i ndaluan një makinë për ta çuar në spital. Rama tha se gjatë trajtimit mjekët e spitalit e vlerësuan sulmin si tentativë për vrasje, dhe se gjatë kurimit në Francë një mjek konstatoi se gjatësia dhe praktika e sportit kishin ndihmuar që ta shpëtonin.
Në rrëfim Rama përmendi gjithashtu se, pas sulmit, kërkoi të lajmërojë miqtë dhe shkoi te shtëpia e Sandër Furxhiut dhe më pas te Kumi, ku pa frikën dhe dridhjen e bashkëpunëtorëve të tij. Ai kujtoi se në spital infermierët dhe mjekët ishin të tronditur; njëri prej mjekëve i tha se ishte një tentativë për vrasje. Rama kujtoi gjithashtu skenën kur përpiqej të ecte drejt derës së spitalit, ndjeu të ftohtë dhe dridhje, dhe se pranë derës ishte një ushtar që e pyeti ku po shkonte.
Nikollë Lesi e lidhi këtë rrëfim me djegien e gazetës Koha Jonë më 3 mars 1997, për të cilën tha se që atëherë gazeta nuk doli për 42 ditë, stafi u shpërnda dhe më pas PS erdhi në pushtet. Lesi përshkroi edhe sulme dhe kërcënime ndaj tij: tha se i kishin shkatërruar shtëpinë, se familja ishte kërcënuar për vite me radhë, dhe përmendi episodin kur një grykë topi të ishte drejtuar drejt banesës së tij; ai tha që dëgjonte thirrje për ta vrarë dhe që shefi i ushtrisë së asaj kohe, Adem Çobani, kishte dëgjuar zërat dhe ishte i alarmuar. Lesi theksoi se pas marrjes së pushtetit nga PS, u kërkua imuniteti për botuesin e Koha Jonë dhe se kjo beteja vazhdon të jetë pjesë e historisë 35-vjeçare të gazetës.
