Hervin Çuli e ka cilësuar si një akt politik takimin dhe puthjen në ballë që Robert Ndrenika i bëri Erion Veliajt gjatë gjyqit të këtij të fundit. Ai vlerëson se, megjithëse Ndrenika është një nga emrat e mëdhenj të artit, veprimi konkret i tij në këtë rast “lë për të dëshiruar” sepse nuk e sheh si një akt thjesht individual.
Çuli thekson lidhjen personale dhe profesionale me Ndrenikën: ata janë rritur në të njëjtën lagje, kanë luajtur së bashku në gjashtë shfaqje, dhe Ndrenika është ndër njerëzit që ai i vlerëson më shumë në profesion. Megjithatë, kjo përvojë dhe respekti profesional nuk e bëjnë të drejtë çdo veprim të aktorit, veçanërisht kur, sipas Çulit, bëhet fjalë për një akt me ngarkesë politike.
Ai përshkruan veprimin si një “mision propagandistik” dhe nënvizon se kur akti merr karakter politik — me Ndrenikën si figurë kryesore — rezultati nuk është i kënaqshëm. Çuli shton se kur një gjest nuk është vetëm një shprehje individuale, por ka për qëllim përfitime politike, duhet të vlerësohet ndryshe dhe të ngre pikëpyetje për motivet pas tij.
Duke reflektuar mbi natyrën e veprimit, Çuli ngre një pyetje retorike që, sipas tij, lind brenda secilit: “A është një borxh që duhet larë apo çfarë është?” Ai e përshkruan këtë dyshim si një “borxh me dritëhije”, duke nënkuptuar se marrëdhënia ose detyrimi që mund të ketë motivuar gestin ngjan me diçka të paqartë dhe me motive të diskutueshme.
Komentet e Çulit kufizohen në vlerësimin e aktit dhe në përpjekjen për të dalluar mes respektit profesional ndaj një artisti të njohur dhe kritikës për një gjest që ai e konsideron të instrumentalizuar politikisht. Ai shmang përfitimin nga respekti personal për të justifikuar veprimin, duke theksuar se reputacioni dhe marrëdhëniet e mëparshme nuk e zhbëjnë përgjegjësinë për veprimet kur këto marrin ngarkesë politike.
