“9 Maji i Evropës” përshkruhet si një nga datat e rëndësishme, e lindur “nga hiri i një zjarri shkatërrimtar”. Autor i deklaratës nënvizon se koha aktuale për Evropën dhe botën nuk është e mirë; është një periudhë e “vranët” ku tundimi për t’u mbyllur brenda mureve është i fortë dhe ku duket se dielli nuk do të rikthehet. Në këtë kontekst, libri i historisë së Evropës përmendet si mjet kujdestarie për kujtdo që dëshiron të mësojë se çfarë nuk duhet bërë: izolimi brenda mureve, frika, pesimizmi dhe humbja e besimit në projektin e Europës së bashkuar dhe vlerat e saj. Këto dukuri, sipas fjalëve të përmendura, ndjellin dëm jo vetëm për Evropën dhe Bashkimin Evropian, por për secilin popull dhe shtet evropian.
Për shqiptarët, Europa vazhdon të mbetet, edhe në kohë vranësie, ajo që ishte kur nuk ishte e arritshme: një ëndërr dhe një tokë e premtuar. Europa për shqiptarët përshkruhet si amanet i pazëvendësueshëm kombëtar dhe si mision politik i pandryshueshëm. Kjo qëndresë ndaj idesë europiane nuk lidhet me naïvetet apo iluzione; shqiptarët, thuhet, e dinë mirë — ndoshta më mirë se të tjerët në kontinent — se çfarë do të thotë të jetosh i izoluar dhe i rrethuar me mure për t’u mbrojtur nga Europa. Për më tepër, përballja me Evropën dikur në Shqipëri ishte e kufizuar edhe nga “valët e dobëta” që ekranet ilegale sillnin nga jashtë, një imazh që shërben për të ilustruar mungesën e aksesit të drejtpërdrejtë dhe të barabartë.
Teksti nënvizon domosdoshmërinë e të kujtuarit dhe të mësuarit nga historia evropiane për të shmangur rikthimin te praktikat e izolimit, frikës dhe pesimizmit që rrezikojnë projektin e bashkëpunimit evropian dhe interesat e popujve. Fjalimet theksojnë po ashtu vazhdimësinë e dëshirës dhe përkushtimit të shqiptarëve ndaj Europës, si një ideal kombëtar dhe politik, duke përmendur nevojën për të ruajtur besimin në vlerat e përbashkëta. (Tha Rama.)
