Namik Dokle, bashkëpunëtori i ngushtë politik dhe shoqëror i Servet Pëllumbit, i dha lamtumirën e fundit duke e përshkruar si një protagonist të historisë udhëheqëse të Partisë Socialiste dhe të vetë Shqipërisë. Në fjalimin e tij, Dokle theksoi se Pëllumbi ishte gjithnjë prezent në momentet kur duhej më shumë mençuri dhe kurajo, dhe për këtë arsye të gjithë e quajtën “profesori i socialistëve”.
Dokle ripohoi vlerësimet për urtësinë dhe qytetarinë shembullore të Pëllumbit, duke thënë se këto cilësi i shërbyen jo vetëm PS-së, por edhe shoqërisë në përgjithësi. Sipas tij, Pëllumbi kuptoi se e ardhmja kishte ndryshuar dhe iu përkushtua si mendimtar, udhëheqës politik, veprimtar dhe organizator në ndërtimin e një demokracie reale, të mbrojtur nga ambiciet e errëta, mllefi, bajraktarizmi, makutëria dhe mashtrimi — elemente që Dokle i evidentoi si kërcënime ndaj zhvillimit demokratik.
Ai kujtoi rolin kyç të Pëllumbit në vitet e para pas rënies së komunizmit, veçanërisht gjatë periudhës kur socialistët ishin në opozitë dhe kur kreu i partisë, Fatos Nano, ishte në burg. Dokle tha se Pëllumbi mbajti mbi supe përgjegjësi të mëdha, i përballoi ato me sakrificë dhe e drejtuan partinë me maturi, guxim dhe integritet. Për Doklen, Pëllumbi u bë sinonim i ndershmërisë dhe përkushtimit dhe shfaqi merita të padiskutueshme në modernizimin europian të PS-së dhe në ndërtimin e një demokracie të brendshme të pazakontë.
Përveç kontributit politik, Dokle përmendi edhe një kujtim personal që ilustronte përkushtimin dhe dashamirësinë e Pëllumbit. Ai rikujtoi një moment rreth 30 vjet më parë, kur duke u kthyer nga një udhëtim jashtë shtetit dhe i shqetësuar për nënën e sëmurë, e gjeti Pëllumbin në aeroport. Pëllumbi i kishte thënë se “dola për ty” dhe e përqafoi, një përqafim që Dokle tha se nuk mund ta harroj kurrë.
