Tri enë qeramike me vlerë arkeologjike u shtuan ekspozitës së Muzeut të Arkeologjisë pas restaurimit të plotë nën drejtimin e Frederik Stamati. Stamati tha se këto janë nga restaurimet e fundit për objektet arkeologjike dhe se, para ndërhyrjes, gjetjet ishin “të palexueshme dhe të paekspozueshme”.
Një nga enët u zbulua në 2018 në nekropolin e qytetit antik të Amantias, në kuadër të projektit kërkimor të Institutit të Albanologjisë. Ajo është pjesë e inventarit të një varri dhe përfaqëson një lutrofore, një enë e përdorur për mbajtjen e ujit për banjot rituale, si për ritet paramartesore, ashtu edhe për ato funerale. Arkeologu Jamarbër Buzo shpjegoi se ena karakterizohet nga “këmbë e lartë, trupi i fryrë, qafa e gjatë, sikurse edhe dekori”.
Sipas Buzos, format dhe dekori i këtyre enëve, që në kohën e tyre ishin të luksoze, ofrojnë të dhëna për jetën dhe vdekjen në antikitet. Ai deklaroi se edhe dy enët e tjera i përkasin po ashtu konteksteve funerale. Njëra prej tyre paraqet “një kater të modeluar, të bërë më kallëp”, ndërsa tjetra është gjithashtu gjetur në territoret amantine, çka tregon për “një pasuri materiale, kulturore”.
Restaurimi i plotë nën drejtimin e Stamati ka bërë të mundur leximin dhe ekspozimin e këtyre objekteve, të cilat më parë nuk mund të ekspozoheshin për shkak të gjendjes së tyre. Përmes këtyre gjetjeve, siç tregojnë arkeologët, nxjerrjet nga nëntoka i japin zë historisë së paraardhësve dhe sjellin në dritë elementë të praktikave rituale dhe statusit material në komunitetet antike amantine.
