Teksti reagon ndaj reagimeve histerike që lamë shfaqjen e Ilir Metës brenda “kafazit të xhamit” në sallën e gjyqit. Shumë njerëz u tronditën nga pamja e tij — fytyrë e holluar, flokë të qethur zero dhe dukje e plakur — dhe nxorrën përfundime për keqtrajtimin ose drogim. Autori kundërshton këto interpretime: Meta nuk është ankuar për keqtrajtim, por për çështje të tjera si procesi politik; pamja e tij, sipas tekstit, lidhet me aktivitet fizik dhe preferencën për prerje të shkurtër të flokëve, si dhe me faktin se çdo person duket më i plakur kur shihet pas dy-tre vjetësh mungesë kontakti.
Rrëfehet historia e kafazit: në fillim ishte me hekura, më vonë, nën ndikimin e Gjykatës Europiane të të Drejtave të Njeriut, u zëvendësua me xham. Autori e quan këtë praktikë të panevojshme në sallat e gjyqit dhe propozon që kafazi të përdoret vetëm në raste ekstreme — për kriminelë të rrezikshëm ose grupe mafioze — jo për të gjithë të pandehurit. Së njëjti kriter duhet të zbathet për të gjithë, jo vetëm për figura të caktuara. Për më tepër, kur ishte në pushtet, Ilir Meta mund ta kishte iniciuar heqjen ose kufizimin e përdorimit të kafazit, por nuk e bëri.
Autori vlerëson se histeria në “mbrojtje” të Metës është e tepruar. Ai argumenton se poshtërim më i madh është të përfundohet para gjykatës, sesa të jesh i mbyllur në kafaz; pa kafaz, i pandehuri do të rrethrohej gjithsesi nga dy-tre policë, gjë që sipas tij mund të jetë më e rëndë. Po ashtu, ndërhyrjet e policisë gjatë arrestimit të Metës — ndalimi në mes të rrugës dhe nxjerrja me forcë nga makina — përshkruhen si aktet më problematike në këtë ngjarje; askush nuk mori përgjegjësi apo nuk kërkoi ndonjë shpjegim apo falje për to.
Përsa i përket pjesës tjetër, sipas tekstit nuk ka ndodhur asgjë për t’u dramatizuar: mbi Ilir Metën rëndon një akuza dhe po zhvillohet një proces gjyqësor. Teksti përfundon me thirrjen për të pritur rezultatin e gjyqit.
