Romelu Lukaku paraqitet si një sulmues që klubet e duan dhe më pas e lënë: “Ai i merr, i do dhe në fund i lë.” Dy muaj më parë ai shënoi kundër Veronës dhe shpërtheu në lot, një episod që tregon se edhe “gjigantë si ai kanë zemër.” Javët e fundit marrëdhënia me trajnerin Antonio Conte ka marrë një hov të ri: Conte u shpreh i mërzitur që Lukaku shkoi të takonte drejtorin sportiv pa e njoftuar dhe pa kaluar për një bisedë me të. “A e kam parë? Jo. Nuk kam pasur mundësinë të flas me të. Ai erdhi në qendër, foli me një drejtor, por jo me mua. Zyra ime është atje, askush nuk trokiti në derën time. Më erdhi shumë keq për këtë: një mesazh, diçka. Një trajner përpiqet t’i kuptojë të gjithë, por askush nuk përpiqet ta kuptojë trajnerin,” tha Conte.
Historia e Lukakut nuk pasqyron rastet e tjera si Higuain, Osimhen apo Kvara, që e panë Napolin thjesht si një ndalesë. Për Lukakun pritet që gjithçka të trajtohet si punë: ai merr atë që dëshiron dhe pjesa tjetër “nuk ka rëndësi.” Në Napoli, nga ana e klubit dhe tifozërisë, fajin e konsiderojnë te sulmuesi; e përshkruajnë si një mercenar që kërkon të kryejë punën, të paguhet dhe të ruajë jetën e tij personale.
Teksti përmend gjithashtu se nën “vullkan” ekziston njohja e dashurisë dhe se ndjenja të caktuara nuk duhet njollosur, duke cituar Capossela për të ilustruar këtë ndjeshmëri. Argumenti i klubit mbështetet në të kaluarën dhe karrierën e belgut: ai ka kaluar nëpër disa skuadra, por nuk është bërë kurrë legjendë klubi apo një beniamin i tifozëve në asnjërën prej tyre.
Përmbledhtazi, portreti i dalë nga shkrimi përshkruan Lukakun si një sulmues me talent dhe emocione personale, por me marrëdhënie të tensionuara institucionale dhe një histori profesioniste të ndërtuar mbi lëvizjen ndër klube dhe përfitimin personal, që në Napoli interpretohet si sjellje mercenare.
