Bora Minga, autorja e vëllimit poetik “Ne të dy dhe dashuria,” filloi të shkruajë poezi në një moshë të re, që përkon me periudhën e adoleshencës. Ajo përcjell se shkruante për shkak të ndjenjave të saj, duke e gjetur poezinë si një mjet të përshtatshëm për të shprehur çfarë ndjente, në një kohë kur nuk kishte lirinë të fliste hapur.
Poezia, si një nga gjinitë më të vjetra letrare, përfaqëson zërin e brendshëm të shpirtit njerëzor dhe fuqinë e mendimit përmes fjalës artistike. Bashkë me këtë, krijimet e Borës pasqyrojnë tema të ndryshme si sublima, dashuri, bukuri dhe emocionet e ndryshme që shoqërojnë jetën e njeriut. Ajo thekson rëndësinë e dashurisë në jetë, duke deklaruar se “pjesa më e rëndësishme e jetës është dashuria,” duke sugjeruar se ky ndjenjë është esenciale që nga lindja e deri në vdekje.
Bora Minga përfaqëson një zë të rinovuar në poezinë shqiptare, duke e bërë atë tërheqëse për brezin e ri. Pavarësisht ndryshimeve të shijes letrare të brezit të ri, poezia e saj ofron një frymëzim të fuqishëm dhe një pamje të thellë të ndjenjave njerëzore. Identiteti artistik i poetes shfaqet në mënyrën si artikulon emocionet dhe thellësinë e mendimit përmes vargjeve të saj, duke treguar se poezia mbetet një formë e vlefshme dhe e nevojshme shprehjeje në çdo kohë.
Poezia e Borës nuk është thjesht një koleksion vargjesh, por një reflektim i pasur i jetës dhe dashurisë, që fton lexuesit të rishikojnë marrëdhëniet e tyre me emocionet, njerëzit dhe botën përreth. Duke u përballur me sfida personale dhe mospërputhje me brezin e ri, ajo vazhdon të jetë një frymëzim dhe një shembull për t’iu rikthyer fjalës dhe ndjenjave të thella që ajo paraqet.
