Pas viteve ’90, “disidencë” është identifikuar kryesisht si kundërshti ndaj regjimit komunist, por kjo nocion gjithashtu aplikohet në regjimin shumëpartiak, ku disidenca reagon ndaj homogjenizmit dhe autoritarizmit brenda partive. PD dhe PS, dy partitë kryesore, kanë përjetuar momente disidence që kanë ndikuar në dinamikat e tyre. Historia ka treguar se ata që e kanë pranuar diversitetin dhe kritikën, kanë forcuar pozitën e tyre në politikë.
Edi Rama, si një “disident” brenda PS-së në kohën e Fatos Nanos, e ka udhëhequr partinë për më shumë se dy dekada, duke krijuar një unitet brenda saj, edhe nëse ka pasur raste rebelimi. Rama është bërë figurë dominues në PS, duke imponuar vendime dhe marrëdhënie me krimin, duke e bërë partinë të duket një entitet i mbyllur. Pushteti, megjithatë, është i rrezikshëm dhe pas një kohe të gjatë në të, rrezikon të rritë koston e qëndrimit në skenë.
Së fundmi, Rama dhe PS janë përballur me një provë serioze disidence nga dy deputetët, Erjon Braçe dhe Elisa Spiropali. Braçe ka njoftuar se do të kandidojë për kryetar bashkie në Tiranë, një akt që sfidon emërimet e Ramës dhe nënkupton papajtueshmëri. Bakë, ky reagim tregon shqetësime të brendshme që ndërlidhin pozitën e PS-së me tendenca për të mbrojtur imazhin e saj në publik.
Elisa Spiropali ka shprehur shqetësime për ndjesinë e një kazerme politike dhe për nevojën për ndryshime. Sipas saj, situata aktuale në PS nuk mund të vazhdojë dhe rrezikon të çojë në shpërbërje. Polemika rreth mbrojtjes të zyrtarëve si Belina Balluku ka krijuar tensione, duke theksuar se mënyra si po trajtohen këto çështje mund të ketë pasoja në marrëdhëniet e partisë me BE-në dhe drejtësinë.
Pra, provat e brendshme të disidencës paraqesin një sfidë për Ramën dhe lidershipin e PS-së. Tensionet janë të dukshme, dhe mënyra se si ata do t’i menaxhojnë këto shqetësime do të jetë vendimtar për stabilitetin e partisë në të ardhmen.
