Ndeshja e fundit e Shqipërisë ndaj Ukrainës në Valencia, e humbur 1-0, erdhi pas eliminimit nga “play-off”-i, duke shërbyer si një epilog për dy skuadra që e humbën ëndrrën e Botërorit. Kjo mund të ishte ndeshja e fundit për trajnerin Sylvinho, i cili ka ende dy miqësore në qershor para se të skadojë kontrata e tij.
Shqipëria, në fillim të këtij cikli, as që do të imagjinonte se do kishte shanse për Botëror deri në mars 2026. Megjithatë, statistikat tregojnë për një përmirësim të rëndësishëm. Performanca ndaj “të mëdhenjve” si Anglia dhe Serbia tregoi një disiplinë taktike të admirueshme, duke demonstruar pjekurinë e nevojshme për të konkurruar në nivele të larta. Fitorja ndaj Serbisë verifikoi këtë proçes, ku skuadra shqiptarë doli e barabartë në efikasitet, pavarësisht numrit të rasteve.
Në përballjet me “të vegjlit” si Andorra dhe Letonia, Shqipëria u paraqit e sigurt, duke kontrolluar lojën dhe arkivuar pikët e nevojshme me përqendrim. Humbja ndaj Polonisë në gjysmëfinalen e play-off-it theksoi realitetin e ashpër të elitës, ku çdo gabim ndëshkohet. Ndeshja ndaj Ukrainës ishte e boshatisur dhe pa vlerë zyrtare, duke shërbyer si pasqyrë e një skuadre që, pa motiv amerikan, vuajti ndaj kontrollit të topit të kundërshtarit.
Pyetja që lind pas këtij marsi të hidhur është nëse vala e punës së bërë shkoi dëm. Përgjigjja është një “Jo” e prerë. Ky cikël nuk është një dështim, por një proces pjekjeje. Shqipëria nuk është më skuadra që shkon për vizitë në eliminatore, por ka arritur në play-off për herë të parë dhe ka lënë pas rivalë si Serbia, një hap i rëndësishëm për futbollin tonë.
Epoka e Sylvinho, që e mbyll kontratën e tij në korrik, ka sjellë një identitet modern dhe stabilitet mbrojtës. Çfarëdo që të ndodhë pasuesi i tij, trashëgimia është e qartë: një skuadër me dinjitet që nuk ka më frikë. Ndërsa Shqipëria nuk do të jetë në Botërorin e 2026, ajo ka fituar respektin dhe vetëbesimin, duke shënuar këtë zhgënjim si një leksion të vlefshëm në rrugën drejt së ardhmes. Nesër, ëndrra fillon sërish.
