Viktor Orban, kryeministri i Hungarisë, ka kaluar një transformim të rëndësishëm politik që e ka çuar nga një lider liberal në një figurë të njohur të joliberalizmit dhe aleat të afërt të Kremlinit. Një analizë e Politico-s rikthek procesin e tij nga një aktivist që kërkonte largimin e ushtrisë sovjetike në vitin 1989, deri tek strategji e tij aktuale që favorizon marrëdhëniet me Rusinë.
Gjatë ceremonisë mortore për kryeministrin e pasluftës Imre Nagy në vitin 1989, Orban kërkoi tërheqjen e forcave ruse, duke shprehur besim në forcën e popullit hungarez për të përfunduar diktaturën komuniste. Pas zgjedhjeve të para të lira në vitin 1990, Orban u bë kryetar i Fidesz, një grup liberal centrist, por shpejt ndërron kurs, duke shndërruar partinë në një forcë homogjene dhe besnike ndaj tij.
Pas një periudhe në opozitë, ai u rikthye në pushtet në vitin 2010 dhe filloi një transformim të thellë të Hungarisë, duke rishkruar kushtetutën dhe duke dobësuar liritë e medias dhe pavarësinë e gjyqësorit. Nën udhëheqjen e Orbanit, Hungaria përjetoi një kalim në një “shtet joliberal”. Një hap kyç në politikën e tij të jashtme ishte në vitin 2014, kur nënshkroi një marrëveshje me Kremlinin për financimin e zgjerimit të centralit bërthamor Paks II. Ky hap shënoi një rikthim pragmatik drejt Moskës dhe forcoi bashkëpunimin ekonomik dhe politik mes dy vendeve.
Orban shpesh përmend një “hapje nga lindja”, duke shprehur interes për marrëdhënie më të ngushta me Kinën dhe Turqinë si një mënyrë për të balancuar ndikimin perëndimor. Disa analistë dhe ish-ligjvënës e shohin këtë transformim si rezultat të ambicieve personale dhe një dëshire për pushtet të pakufizuar, duke argumentuar se nacionalizmi i ofron më shumë liri për të qeverisur. Ai e përdor imazhin e kërcënimeve nga fqinjët dhe Brukseli për të konsoliduar mbështetje, duke e pozicionuar veten si një mbrojtës të sovranitetit kombëtar në një kohë kur politika e tij shpesh bie në kundërshtim me orientimin e Bashkimit Evropian.
