Analiza e zonës së Korçës si një qendër për projekte fotovoltaike nxjerr në pah rolin dominues të biznesmenit Ilir Shtufi, i cili është pronar i drejtpërdrejtë ose bashkëpronar i disa kompanive që kanë siguruar leje për ndërtimin e parqeve diellore. Një personazh i përhershëm në këtë strukturë është administratori Edmond Zalla, që krijon një sistem të centralizuar kontrolli ndërmjet entiteteve të ndryshme, ndonëse ligjërisht kjo është e pranueshme.
Këto kompani fokusohen në ndërtimin e impianteve me kapacitet deri në 2 megavat, duke përfituar nga lehtësitë dhe kontratat me Furnizuesin e Tregut të Lirë. Shtufi dhe rrjeti i tij i kompanive këmbëngulin se projekti i tillë nuk është një manovër për të shmangur ligjin, por një përputhje me kuadrin ligjor të vitit 2017, kur ishin në fuqi rregullat për ndërtimin e impianteve fotovoltaike jashtë kornizës së koncesioneve.
Gjatë viteve 2017–2022, legjislacioni shqiptar lejonte ndërtimin e impianteve deri në 2 MW, por në vitin 2023 vendi kaloi në një sistem ankandesh konkurruese. Gjashtë projekte të këtij lloji janë ndërtuar në Bilisht, shumë pranë njëri-tjetrit, nga kompani si “Erni Solar” dhe “Korca Photovoltaic Park”. Një shqetësim është se disa leje, përfshirë atë për “Tren Sun System”, janë miratuar me vonesë pas refuzimit fillestar.
Administratorët e këtyre kompanive të Shtufit kanë lidhje me ndërtimin në zona që nuk janë të përshtatshme, si kullota apo toka bujqësore, duke nxitur debat mbi ndikimet negative të mundshme në komunitete. Kjo diskutohet gjithashtu nga inxhinierë të tillë si Azmer Dulevic, i cili nënvizon nevojën për të vlerësuar se si përdoren Tokat në ndërtimin e parqeve fotovoltaike.
Lejet për projektet kanë një afat përdorimi 25 deri në 30 vjet, duke i dhënë këtyre kompanive të drejtën për zhvillim dhe shfrytëzim afatgjatë. Këto leje përfaqësojnë mundësi të rëndësishme të përfitimeve ekonomike për kompanitë e lidhura me Shtufin, ndërsa përgjegjësitë për përdorimin e tokës mbeten një çështje e diskutueshme në këtë kontekst.
