Kryetari i Gjykatës së Lartë, Sokol Sadushi, ka propozuar ndryshimin e pjesshëm të një praktike gjyqësore të vitit 2011 për masat e sigurimit personal, për shkak të numrit në rritje të vendimeve për “arrest me burg”. Ky propozim erdhi në kontekstin e një rasti konkret ku një shtetas nga Lezha u arrestua pasi iu sekuestruan 7.350 kg lëndë narkotike. Vendimi i Gjykatës së Shkallës së Parë për arrest me burg u kthye në arrest shtëpie nga Apeli dhe përfundoi në Gjykatën e Lartë.
Sadushi thekson se aplikimi aktual i praktikës gjyqësore është në kontradiktë me zhvillimet e legjislacionit procedural penal dhe standardet e vendosura nga jurisprudenca e Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut (GJEDNJ). Ai citon disa vendime të GJEDNJ-së, duke theksuar se dyshimi i arsyeshëm nuk është një mjaftueshëm për të justifikuar vazhdimin e paraburgimit. Ai thekson nevojën për një “rrezik të konkretizuar”, si dhe për shqyrtimin e masave alternative për të mbrojtur lirinë personale.
Sadushi argumenton se propozimi për ndryshimin e vendimit unifikues nr. 7, datë 14.10.2011, justifikohet nga nevoja për parashikueshmëri dhe uniformitet në vendimmarrjen për masat e sigurimit personal. Ai kërkon që praktika gjyqësore të jetë e bazuar në testin e domosdoshmërisë dhe proporcionalitetit, duke shmangur formulat stereotipe dhe duke ofruar arsyetim të individualizuar.
Ka disa çështje që Kolegjet e Bashkuara të Gjykatës së Lartë duhet të përballen. Njëra më kryesore është nëse është e nevojshme që gjykata të analizojë realisht masat alternative para caktimit të “arrestit në burg”. Një tjetër pyetje është nëse rrezikshmëria e veprës dhe e të pandehurit duhet të vlerësohet në mënyrë individuale dhe, për më tepër, kush e ka barrën e justifikimit të nevojës për “arrest me burg”.
Propozimi i Sadushit shpreson të sjellë ndryshime pozitive dhe më shumë transparencë në këtë fushë të ndjeshme të drejtësisë.
