Të gjitha farat e drithërave, foragjereve dhe perimeve që hidhen në treg duhet të kalojnë testime në Entin Shtetëror të Farave dhe Fidanëve. Sipërmarrja për këtë proces përfshin rreth 400-500 mostra, për të cilat kryhen analiza për energjinë, fuqinë mbirëse, pastërtinë fizike-mekanike dhe lagështinë, siç shpjegon drejtore Luiza Sallaku.
Një shqetësim i veçantë paraqitet në lidhje me fuqinë mbirëse të farave të importuara, e cila shpesh rezulton nën standardet e përcaktuara. Entela Lloshi, përgjegjëse e Laboratorit LQTF, thekson se një farë klasifikohet si e mirë kur fuqia mbirëse është mbi 85%. Sipas saj, për farat e misrit është e rëndësishme që të gjitha pjesët përbërëse të dalin, përndryshe tregon se farë nuk ka energjinë e nevojshme.
Farat e misrit me origjinë nga Serbia janë identifikuar si ato më problematike, pasi shpesh nuk kalojnë klasën e certifikimit. Nëse këto fara shiten, fermerët ndodhin të marrin vetëm gjethe, duke e bërë të domosdoshme marrjen e masave ndëshkuese ndaj importuesve. Lloshi sqaron se farat problematike janë përqendruar në minorancë, me origjinë nga Franca, Ukraina dhe Serbia.
Agjencia Kombëtare e Ushqimit (AKU) ndjek procedura strikte në rastet kur materialet mbjellëse janë nën standardet e lejuara, duke përfshirë edhe bllokimin e tyre. Ndërkohë, pavarësisht se drithërat autoktonë kanë rezultuar më cilësore, fermerët vazhdojnë të preferojnë të mbjellin grurë dhe misër të huaj, çka ngrit pyetje mbi ndjeshmërinë ndaj cilësisë dhe origjinës së farave.
Këto zhvillime vënë në pah rëndësinë e kontrollit të cilësisë së farave për sigurinë ushqimore dhe zhvillimin e qëndrueshëm të bujqësisë.
