Prej 41 vitesh, Alba Prifti punon në qendrën e restaurimit dhe konservimit në Bibliotekën Kombëtare, ku trajton materiale bibliotekare të klasifikuara si trashëgimi kulturore. Gjatë karrierës së saj, ajo ka rijetëzuar mijëra veprat me rëndësi historike, artistike dhe bibliografike.
Procesi i restaurimit fillon me diagnostifikimin e gjendjes fizike të çdo materiali të dëmtuar, që përfshin libra, periodikë, dorëshkrime, harta e dokumente të tjera. Prifti detajon se për restaurimin e librave, procedura nis me shplurosjen manuale me furçë. Në rastet kur libri është fletë-fletë, ai kalon në deacidifikim me boraksi, një proces që zgjat rreth 20 minuta dhe ndihmon në rikthimin e pH-it të letrës.
Pas shplurosjes, libri thahet natyralisht dhe më pas nisin riparimet me letër japoneze, që mund të jetë ose e plotë, ose e tejdukshme, varësisht nga dëmtimi. Pjesë të dëmtuara më thellë kalojnë në laminim me një material special. Prifti thekson se proceset e këtyre riparimeve janë rikthyes, duke lejuar korrigjimin nëse nevojitet.
Një nga sfidat kryesore mbetet gjetja e materialeve që i përshtaten botimit origjinal. Prifti nënvizon se pergamena është e vështirë për t’u gjetur, ndërsa lëkura gjendet më lehtë, por procesi i riparimit të saj kërkon precision të lartë.
Ajo ndan me mirënjohje punën e fundit që është bërë me restaurimin e një botimi të Kuranit dhe një libri të Bogdanit, të cilët kishin pësuar degradim të dukshëm. Prifti shpreh emocionet e saj nga procesi, duke përmendur se kur e pa Kuranin në gjendje të mjeruar, ishte e vështirë të besohej se do të mund të rikuperohej.
Restaurimi i këtyre materialeve ka një rëndësi të madhe për ruajtjen e kujtesës dokumentare kombëtare dhe për transmetimin e saj ndër breza, duke e bërë atë një përpjekje të vyer për kulturën shqiptare.
