Shqipëria paraqet një rast unik në historinë njerëzore, pasi nga viti 1967 deri në 1990, feja u ndalua me ligj. Aktualisht, brezi që ka përjetuar këtë periudhë përbën 27.2% të banorëve në moshë madhore, ndërsa brezi që u formua gjatë ateizmit shtetëror zë 40.1%, dhe ai pas rikthimit të lirisë së besimit përbën 32.7%.
Një sondazh i realizuar vitin e kaluar nga një ekip i mbështetur nga fondacioni gjerman Konrad Adenauer zbuloi se vetëm 22.1% e të rriturve në Shqipëri agjërojnë ose mbajnë kreshmë rregullisht. Brezi më i vjetër (65 vjeç e sipër) ka përqindjen më të lartë të besimtarëve që frekuentojnë rregullisht vendet e kultit, me 23.5%, ndërsa brezi i mesëm (40-64 vjeç) ka përqindjen më të ulët, vetëm 19%.
Edhe ata që nuk identifikohen me ndonjë fe të caktuar, pothuaj gjysma e tyre, vazhdojnë të shkojnë në vendet e kultit, shpesh me shpresën se do të gjejnë zgjidhje për problemet e tyre jetësore e shëndetësore. Më shumë se gjysma e atyre që nuk janë besimtarë deklarojnë se vizitat e tyre në kishë, xhami apo teqe u kanë sjellë ndihmë në disa raste.
Një arkë shumë e rëndësishme e sondazhit ishte se vetëm 6.8% e të anketuarve mund të klasifikoheshin si thellësisht besimtarë. Këta individë shkonte të paktën një herë në javë në vende të kultit dhe besonin në një sërë koncepte të ngushta fetare, siç ishte ideja se për ndodhitë në botë është përgjegjës vullneti i Zotit, dhe se shpirti i njeriut vazhdon të jetojë pas vdekjes, duke u futur eventualisht në Parajsë ose në Ferr, në varësi të veprimeve të tij në jetë.
Ky rezultat reflekton një kompleksitet të veçantë në lidhjen midis besimit dhe praktikës fetare në Shqipëri, duke rritur pyetje për identitetin kulturor dhe fetar të shqiptarëve në një kontekst historik të veçantë.
