Në një eveniment të mbajtur përkujtues në Autoritetin për Informimin mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit, piktori dhe muzikanti Lekë Tasi, aktualisht 96 vjeç, u nderua me titull nderi për kontributin e tij në dokumentimin e vuajtjeve të ish-të përndjekurve politikë. Tasi shpalli se historia e tij e përndjekjes fillon që nga foshnjëria, pasi ai dhe familja e tij u internuan në Grabjan të Lushnjës në vitin 1975, duke qëndruar aty deri në rënien e regjimit komunist 35 vjet më parë.
Babai i tij, Koço Tasi, një avokat dhe anëtar i Parlamentit të Parë Shqiptar, u internua pas kthimit nga emigracioni dhe u dënua në një gjyq special. Po ashtu, xhaxhai i tij, Akile Tasi, vdiq në burgjet e diktaturës pas një karriere politike të ngjeshur gjatë luftës. Lekë Tasi bëri të ditur se babai i tij kishte marrë një dënim të përjetshëm, i cili më vonë u shndërrua në 20 vjet burg. Ai shprehu shqetësimin për raportin e shoqërisë me historinë e familjes së tij, një histori e mbushur me vuajtje dhe përndjekje.
Ceremonia përfshinte gjithashtu hapjen e ekspozitës “Historitë e patreguara të Lushnjës”, e cila përshkruante masat e internimeve në zonën e Myzeqesë, duke ofruar një vështrim të dhimbshëm në një kapitull të historisë së vendit. Drejtoresha e Autoritetit AIDSSH, Gentiana Sula, theksoi rëndësinë e kësaj ekspozite në rishikimin e të kaluarës, si një përpjekje për të kuptuar vuajtjet dhe qëndresën e popullit shqiptar.
Përveç Tasi, u përkujtua gjithashtu data 18 shkurt 1991, kur studentët morën një veprim të guximshëm për të kërkuar heqjen e emrit të diktatorit nga universiteti. Kjo shënoi fillimin e protestave që çuan në rrëzimin e statujës së diktatorit më 20 shkurt, një akt që simbolizonte fillimin e një epoke të re në Shqipëri.
