Pas një viti në kampin gjerman, forcat naziste po kapitullonin dhe përherë e më shumë robër lufte po çliroheshin nga forcat amerikane. Këtu përfshihej edhe Stillo Papadhima, i cili ka ndarë një rrëfim impresionues nga përjetimet e tij gjatë atij periudhe.
Në kampin ku qëndronin, shqiptarët ndihmuan disa çifutë duke i fshirë nga rojet gjermane. Papadhima përshkruan si ai dhe bashkëshortët e tij ofruan rrobat dhe ushqimin që kishin, duke i fshehur ata nga ndjekësit. Edhe pas çlirimit, Papadhima e vëllai i tij përjetuan një periudhë të re me ushtrinë amerikane, që i trajtoi si aleatë. Ata mësojnë se Shqipëria kishte filluar të themelohej si një shtet demokratik dhe u prezantuan me një atashë ushtarak që shfaqi interes për ta.
Në këto zhvillime, ata u çuan nga Austria në Jugosllavi, ku u mbajtën për disa ditë për verifikim. Papadhima tregon se si pas një pritjeje të ngrohtë, ata udhëtuan në Tiranë dhe ishin përballur me vështirësi në kthimin në shtëpi, për shkak të stuhive dhe rrugëve të prishura.
Të përfunduar në Gjirokastër, ata u pritën mirë nga autoritetet lokale. Papadhima përmend se si përfaqësuesit e pushtetit e dëgjuan historinë e tyre dhe u ofruan ndihmë, duke u dhënë një kompensim simbolik për kontributet e tyre. Kjo shënonte një kthim në normalitet pas periudhës së vështirë të luftës.
Papadhima, i cili merr pension nga Gjermania, tregon se shpërblimi i tij është modest, por ai shpreh mirënjohje për mbështetjen në kohë të vështira. Ky rrëfim jo vetëm hedh dritë mbi trajektoren e tij personale, por gjithashtu shfaq shpirtin e solidaritetit dhe mbështetjes mes shqiptarëve në një kohë të errët historike.
