Gushtin e vitit 2015, Kuvendi i Kosovës miratoi me shumicë votash ndryshime kushtetuese që sollën themelimin e Gjykatës Speciale për krime lufte. Ish-kryeministri Isa Mustafa, i cili prezantoi amendamentin, theksoi se partneriteti me bashkësinë ndërkombëtare ishte thelbësor për të përmbushur obligimet ndërkombëtare, duke dëshmuar kështu luftën e pastër të UÇK-së.
Hashim Thaci, që derisa kishte qenë në detyrë vazhdoi ta mbështeste këtë vendim si të drejtë, duke e konsideruar si një detyrë morale përballë akuzave të rënda për trafikim organesh, të cilat ishin dokumentuar në raportin e senatorit zviceran Dick Marty në vitin 2011. Ndërkohë, aktakuza aktuale nuk përfshin këto akuza, por akuzon Thacin dhe ish-krerët e tjerë të UÇK-së, si Kadri Veseli dhe Jakup Krasniqi, për krime lufte, të tilla si ndalime të paligjshme, tortura dhe vrasje të paligjshme, si dhe krime kundër njerëzimit.
Tani, kur procesi ndaj katër ish-krerëve të UÇK-së po i afrohet fundit, po përmbyllet një maratonë dëshmish që zgjati më shumë se dy vjet. Gjatë këtij procesi, prokuroria dhe mbrojtja kanë paraqitur dy narrativa të ndryshme: njëra e paraqet UÇK-në si një institut të strukturuar me një zinxhir komandues deri te Thaci, ndërsa tjetra e portretizon atë si një forcë guerile pa hierarki të qartë.
Vëmendja e mediave dhe e opinionit publik është fokusuar në ndëshkimin e këtyre figurave kyçe, ndërsa mbetet për t’u parë se si do të ndikojë ky proces gjyqësor në mënyrën se si do të kujtohet Ushtria Çlirimtare e Kosovës në të ardhmen. Procesi gjyqësor pritet të ndikojë në perceptimin e luftës dhe të krimeve të mundshme të lidhura me të, çka përbën një çështje delikate për shoqërinë kosovare.
