Në një bisedë shpirtërore mes Stenaldos dhe Luizit, ky i fundit ka ndarë momentet e tij më të vështira. Ai tregoi se një vit para se të bëhej baba, kishte humbur të gjitha shpresat dhe madje kishte tentuar t’i jepte fund jetës.
Luizi theksoi se në moshën 38 vjeçare bëri një hap të rëndësishëm në jetën e tij, duke filluar familjen. Por, në moshën 37 vjeçare, ai përjetonte një krizë personale të thellë. “Nuk kisha më shpresë, mendova se nuk do të kisha kurrë një familje, nuk do të isha një shembull i mirë për fëmijën tim,” shprehet ai. Ai përjetoi vetmi të thellë, duke e cilësuar atë si një nga ndjenjat më të këqija. Përmes vetmisë, ai kaloi në depresion dhe stres, duke bërë përpjekje të ndryshme për t’u ndier ndryshe, madje duke u afruar me mendimin e suicidit.
Luizi vazhdon të shpjegojë se pas kalimit të kësaj faze të errët, ndjeva një ftohje emocionale. “Kur kësaj bote nuk i intereson për mua, pse duhet të më interesojë mua për këtë botë?”, thotë ai, duke gjithashtu theksuar se kjo është një pikë kthese në jetën e tij.
Ai ndan një mesazh të fortë, duke e konsideruar si një fazë të rëndësishme, ku fillon të ndiejë se jeta ka kuptim vetëm atëherë kur vështrimi ndaj saj ndryshon. Biseda e Luizit me Stenaldon është një reflektim mbi sfidat dhe triumfet që i dhanë atij forcë të vazhdoi përpara, duke u bërë baba dhe duke e parë të ardhmen me një perspektivë më optimiste.
Kjo bisedë ka theksuar rëndësinë e përballjes me vështirësitë dhe se, shpesh, pas errësirës vjen drita.
