Akademiku Artan Fuga ka reaguar ndaj vendimit të Gjykatës Kushtetuese, e cila nuk arriti të merrte një vendim për ankimimin e Edi Ramës për shkarkimin e Belinda Ballukut. Ai shprehet se ndarja 4 me 4 e votave mes gjyqtarëve është një situatë befasuese që ngre pyetje mbi racionalitetin e këtij rezultati, duke e lidhur atë me teorinë e lojërave (“game theory”).
Fuga thekson se mundësitë që ky rezultat të ndodhte ishin shumë të vogla, duke e krahasuar këtë situatë me ngjarje të tjera të dukshme si ndeshjet e futbollit. Ai përshkruan se si në fushën e politikës dhe të drejtësisë, ka një tendencë për barazimin mes palëve, gjë që reflekton një ekuilibër të brendshëm dhe të jashtëm në sistemin gjyqësor.
Ai sqaron se, megjithëse nuk ka prova se gjyqtarët janë marrë vesh me njëri-tjetrin, rezultati i arritur i kënaq të gjitha palët përkatëse në Gjykatë. Fuga kritikon që disa juristë e konsiderojnë këtë vendim si mungesë vendimi, kur në fakt është një “vendim i mos-vendimit” që kthen përgjegjësinë te institucionet që e shohin Gjykatën si fushë beteje.
Në analizën e tij, ai shpreh se gjyqtarët duhej të votonin në përputhje me “game theory” pasi të dyja palët ndiheshin të kërcënuara në situatën aktuale. Votimi pro ankesës së Kryeministrit do të vinte në rrezik reformën në drejtësi, ndërsa votimi kundër do t’i nxirrte ata në opozitë me qeverinë. Kjo situatë e Detyrueshme e shfaq aneksimin e “minimax game”, që i detyron aktorët të arrijnë vetëm një rezultat të pranueshëm për të dyja palët.
Fuga përfundon me një pohim se situata afatgjatë për të gjitha palët është e pasigurt, dhe se politikanët duhet të kenë parasysh se, në këtë lojë, askush nuk fiton përjetësisht. Ajo çfarë situata aktuale tregon është se, në fund, të gjithë janë të detyruar të gjejnë një ekuilibër të ulët, që reflekton natyrën e sfidave në sistemin e drejtësisë shqiptare.
