Më 25 janar 1995, një ngjarje fati e frikshme tronditi Rusinë në mes të natës, për shkak të lëshimit të një rakete nga Norvegjia për studimin e Dritave Veriore. Teknikët rusë zbuluan një sinjal kërcënues dhe njoftuan presidentin Boris Jelcin se një raketë kishte nisur drejt Moskës, çka i detyroi ata të përgatiten për një mundësi të sulmit bërthamor.
Në një situatë tejet të tensionuar, Jelcin ra nën presionin e lartë për të hapur çantën bërthamore, një veprim të cilin liderët e fuqive bërthamore zakonisht e respektojnë. Tregjet globale u lëkundën ndërsa mediat kërkonin me ngut informacion për situatën. Pas një ore shqetësimi, u morën raporte të papritura nga agjencia tashmë e njohur Interfax, se raketa ishte rrëzuar, megjithëse fillimisht nuk kishte ndodhur asnjë luftë bërthamore.
Me kalimin e kohës, doli në pah se lëshimi norvegjez kishte qenë një veprim paqësor dhe pjesë e një programi shkencor. Raketa kishte ra mbi det, përballë ishullit të Spitsbergen, larg hapësirës ajrore ruse. Një zyrtar norvegjez konfirmoi paqësinë e misionit, por pasojat e panikut që shkaktoi incidenti ishin të mëdha, duke i rikujtuar botës se një mesazh i humbur mund të çojë në situata të rrezikshme.
Një shkencëtar norvegjez, Kolbjorn Adolfsen, tha se Norvegjia e kishte informuar tashmë Moskën para lëshimit, por duket se ky mesazh nuk kishte arritur deri në duar të duhura. Incidenti u etiketua si “momentin më të rrezikshëm të epokës së raketave bërthamore” nga një ish-zyrtar i CIA-s, Peter Pray, ndërsa disa studiues theksuan se kishte pasur incidente më serioze gjatë Luftës së Ftohtë.
Pesë ditë pas ngjarjes, Rusia e quajti alarmin si një keqkuptim dhe konfirmoi se sistemi norvegjez kishte vepruar sipas procedurës. Edhe pse shmangia e një krize të mundshme u përfundua me sukses, incidenti ngriti shqetësime mbi sensibilitetin e situatave bërthamore, ku një lëshim i padëmshëm mund të kishte pasoja katastrofike.
