Alma Muça, një mësuese me 40 vite përvojë, po përballet me sfida të mëdha pak para pensionit. Ajo udhëton çdo ditë nga Përmeti në shkollën 9-vjeçare të Petranit, një distancë prej rreth 7 kilometrash. Më parë, kishte një linjë të dedikuar transporti për mësuesit, por ndryshimi i tenderit e zhvendosi stacionin e autobuzëve shumë larg.
Alma e kalon çdo mëngjes rreth një orë duke pritur në kushte të vështira, në shi, erë dhe të ftohtë. Ajo shpreh shqetësim mbi vlerësimin e mësuesve, duke rrëfyer se përballet vazhdimisht me lagie dhe sëmundje si pasojë e kushteve në pritje. Ajo mban gjithmonë një qese plastike për të mbrojtur librat nga shiu.
Transporti, që i kalon 20 mijë lekë në muaj, nuk është i mjaftueshëm për shpenzimet e saj, pasi një taksi kushton rreth 5 mijë lekë në ditë. Drejtoria Rajonale e Arsimit Parauniversitar njofton se nuk ka lidhur kontratë me asnjë operator për transport dhe se tenderat nuk janë realizuar për mungesë operatorësh të interesuar. Specialistët e DRAP japin një përgjigje duke thënë se mësuesit duhet të gjejnë mënyrë alternative për transportin.
Alma ka dërguar shqetësime përmes e-mail-it, por asnjë ankesë zyrtare nuk është pranuar nga DRAP. Zgjidhja e vetme që ofrohet është mbështetje për të bërë marrëveshje mes mësuesve ose për t’u bashkuar me mjetet e linjës. Kjo situatë, sipas Almës dhe kolegëve të saj, përkthehet në pritje të vazhdueshme në rrugë pa zgjidhje.
Ndërkohë që institucionet hedhin përgjegjësitë nga njëra-tjetra, mësuesit vazhdojnë të udhëtojnë në kushte të vështira, duke u ndjerë të papërkrahur në detyrën e tyre për të edukuar breza të rinj. Një drejtim ky që ngre pyetje mbi vlerësimin dhe mirëqenien e atyre që kontribuojnë për arsimin.
