Pas arrestimit të Nicolás Maduros dhe bashkëshortes së tij në Shtetet e Bashkuara, strategjia e SHBA-së për të ushtruar kontroll mbi Venezuelën mbetet e paqartë. Presidenti Trump, në një konferencë për shtyp, e ngarkoi këtë detyrë sekretarit të Shtetit dhe senatorit Marco Rubio, që ka ndihmuar në negociatat me regjimin e Maduros.
Rubio, i njohur për përkushtimin e tij ndaj ndërhyrjeve në Amerikën Latine, po tregon kujdes ndaj ekspozimit në këtë operacion, duke theksuar se nuk synohet të përsëriten gabimet e nëntëmbëdhjetë viteve më parë në Irak. Ai ka deklaruar se do të ketë një qasje të ndryshme nga “debaathizimi” që ishte provuar atje. Strategjia kërkon të kufizojë ndërhyrjet ushtarake dhe të menaxhojë më mirë bashkëpunimin me udhëheqësit lokalë.
Një është prioriteteve të tij është ndalimi i krimeve të bandave dhe aktivizimi i nxjerrjes së naftës me ndihmën e kompanive amerikane. Megjithatë, kërcënimi për një ndërhyrje më të thellë mbetet i pranishëm në rast se regjimi nuk bashkëpunon. Prandaj, vitet e kaluara 23 nuk lejojnë gabime të tjera.
Roli i Delcy Rodríguez, zëvendëses së Maduros, si presidente e përkohshme mbetet i diskutueshëm, duke pasur parasysh se ajo e ka riafirmuar besnikërinë ndaj tij. Ndërkohë, marrëdhëniet e Venezuela me vendet si Irani dhe grupet e tjera të FARC e ELN, gjithashtu janë nën presion.
Trump kërcënon me pasoja të rënda për të gjithë ata që nuk zbatojnë urdhërat e SHBA-së, duke theksuar se ata do të përballen me të njëjtin fat si Maduro. Ndërkohë, situata e Venezuelës ka shkaktuar shqetësime edhe në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, me reagime të forta nga Moska dhe Peking.
Zyrtarë të ndryshëm, përfshirë presidenten meksikane, kanë denoncuar ndërhyrjet e SHBA-së, duke argumentuar se historia tregon se këto veprime nuk sjellin paqe dhe stabilitet. Në këtë kontekst, vendet e tjera po ndjekin me vëmendje zhvillimet në Venezuela, me mundësi për të rritur tensionet ndërshtetërore.
