Operacioni ushtarak amerikan, i koduar “Maduro Out”, ka rezultuar në arrestimin e presidentit venezuelian Nicolás Maduro dhe bashkëshortes së tij, Silia Flores. Ky rast ka rikthyer vëmendjen ndaj praktikës së kapjes së liderëve të huaj nga Shtetet e Bashkuara në historinë moderne, një veprim që ka ndodhur edhe në raste të tjera.
Një nga rastet më të njohura është ai i ish-presidentit të Haitit, Jean-Bertrand Aristide, i cili u largua nga vendi në vitin 2004 në rrethana të paqarta, nën mbështetje amerikane. Aristide u dërgua më pas në Republikën e Afrikës Qendrore dhe më vonë në Afrikën e Jugut, duke u parë nga mbështetësit e tij si një “rrëmbim politik”.
Një tjetër rast i rëndësishëm është kapja e dikatorit irakian Saddam Hussein në dhjetor 2003, gjatë operacionit “Agimi i Kuq”. Pasi u gjet i fshehur pas tetë muajsh kërkimesh, arrestimi i tij u konsiderua si kulmi i ndërhyrjes amerikane në Irak. Hussein, pas një gjyqi të shpejtë, u dënua me vdekje.
Më herët, në janar 1990, presidenti panamez Manuel Noriega u arrestua gjatë operacionit “Just Cause”. Akuzat ndaj tij për trafik droge dhe korrupsion çuan në një dënim prej mbi 40 vitesh burg, një situatë që tregon paralel me rastin e aktual “Maduro Out”.
Një nga rastet më të hershme është ai i Emilio Aguinaldos, presidenti i parë filipinas, i cili u kap në vitin 1901 gjatë Luftës Filipino-Amerikane. Kapja e tij shënoi një pikë kulmore në përpjekjet për pavarësi dhe vendosi një precedent për ndërhyrjen amerikane në politikën e huaj.
Historikisht, këto operacione tregojnë një praktikë të shqetësueshme dhe të diskutueshme rreth mënyrës se si Shtetet e Bashkuara ushtrojnë ndikimin e tyre jashtë vendit. Ndihma dhe mbështetje për liderët e huaj, si dhe ndihma për të hequr ato që konsiderohen si regjime problematike, vazhdojnë të ngjallin debate të thella mbi etikën dhe efektivitetin e këtyre veprimeve.
