Në Shqipëri, emrat e rrugëve dhe shesheve reflektojnë një hartë diplomatike globale, duke përfshirë figura ndërkombëtare si Woodrow Wilson, George Bush dhe Bill Clinton, të cilët janë të lidhur ngushtë me mbështetje historike ndaj vendit. Këto emra simbolizojnë miqësinë dhe mirënjohjen që Shqipëria ka për aleatët e saj, veçanërisht në kontekstin e mbështetjes për Kosovën.
Megjithatë, ky fenomen ngrit pyetje për raportin e Shqipërisë me personalitetet e saj. A po ruajmë një ekuilibër duke nderuar figura shqiptare po aq sa ato ndërkombëtare? Shpesh, emrat shqiptarë duket se janë më pak të pranishëm se ata huaj, që krijon një perceptim se miqësia me botën zëvendëson kujtesën kombëtare.
Debati nuk është për të eliminuar emrat e huaj, por për të gjetur një balancë të shëndoshë mes nderimit të aleatëve dhe ruajtjes së identitetit kombëtar. Emërtimet duhet të shërbejnë si një reflektim i historisë dhe identitetit të vendit, duke e bërë Shqipërinë të nderojë miqtë e saj pa harruar veten.
Rrugët dhe sheshet janë më shumë se thjesht vende orientimi; ato përfaqësojnë histori që janë të shkruara në hapësirën publike. Historia aktuale do të ndikojë në perceptimin e brezave të ardhshëm, ndaj është e rëndësishme që emërtimet të përmbajnë një narrativë që i përket Shqipërisë dhe identitetit të saj kombëtar.
Ky fenomen i emërtimit tregon se si shpesh miqësia me botën ndërkombëtare mund të ndikojë në mënyrën se si ne percepëtojmë dhe nderojmë historinë tonë. Nëse vendosim t’u japim përparësi emrave të huaj, rrezikojmë të harrojmë kontributin e individëve shqiptarë, të cilët kanë ndihmuar në ndërtimin e kulturës dhe shtetit. Pra, është e nevojshme që të ruajmë notën e duhur në nderimin e të gjithë atyre që kanë kontribuar për Shqipërinë, qoftë brenda apo jashtë kufijve të saj.
