Marrëveshja për Avokatin e Popullit, historikisht, është propozim nga opozita, por ky proces ka nevojë që kandidati të pranohet nga shumica e parlamentit. Të fundit kanë votat dhe avokati zgjidhet si Avokati i Popullit, jo si përfaqësues i opozitës.
Së fundmi, disa deputetë të Partisë Demokratike (PD) mbështetën kandidaturën e gjashtë, përfshirë Shabanin, duke eklipsuar çështje të rëndësishme si ajo e Ballukut dhe lëvizjet brenda partisë. Ky veprim ka sjellë fjalë kyçe si “gabim” dhe “ndjesë” nga ana e opozitës.
Opozita ka pasur mundësi për të vepruar më ndryshe duke ofruar një kandidat të njohur dhe të respektuar, pa etiketime partiake, për ta bërë përgjegjës shumicën nëse do ta refuzonte. Së paku, do të mund të ishte paraqitur figura e zonjës Kalaja ose të përkrahej ndonjë kandidat si zoti Ndregjoni.
Megjithatë, opozita hyri në proces pa ofruar asnjë kandidat të besueshëm, duke mbështetur disa për fazën e dëgjesave, duke i dhënë PS-së një alibi të shkëlqyer. Shumica nuk firmosi për asnjë nga kandidatët, duke treguar se nuk kishin kandidatë dhe duke shmangur përgjegjësinë.
Spekullimet mbi një pazar Rama–Berisha për këtë post janë të besueshme, por duket e pamundur që kryetari i PD të angazhohej në një marrëveshje të tillë për Avokatin e Popullit. Opozita e kuptoi vonë lojën e shumicës, e cila, siç është e njohur, përdor strategji të tilla për të përfituar.
Vitet e fundit, opozita ka humbur raste të shumta për të përmirësuar pozitat e saj, duke kontribuar në perceptimin se janë në aleancë me shumicën. Ndërkohë, shumica vazhdon të veprojë sipas parullave të saj. Forca kryesore e opozitës duhet të nxjerrë mësime nga këto zhvillime dhe të shmangë “autogolat” në të ardhmen.
