Në Tropojë, një histori prekëse përjeton Luçe Sadik Memaj, një grua 66 vjeçare që është nënë e dhjetë fëmijëve. Tragjikisht, ajo ka humbur dy nga fëmijët e saj për shkak të varfërisë, ndërsa tetë të tjerë i ka rritur me sakrifica të mëdha, duke u mbështetur kryesisht në ndihmën e organizatave humanitare dhe fetare.
Situata e Luçes u rëndua pas ndarjes nga bashkëshorti, pasi fëmijët e saj, të gjithë mbi 25 vjeç, kanë humbur kontaktin me të dhe prej më shumë se një viti nuk e kontaktojnë më. Pavarësisht përvojës së saj në punë, Luçe ka punuar vetëm pesë vite në një kooperativë dhe nuk përfiton pension pleqërie, gjë që e bën jetesën e saj edhe më të vështirë.
Ajo jeton në një dhomë shumë të vogël, në një godinë të pastrehëve, të ofruar nga bashkia. Ndihma sociale prej 3 mijë lekësh në muaj është e pamjaftueshme për t’i siguruar as minimumin e nevojave jetësore, si buka. Luçe përballet me ditë të zakonshme të vështira, duke dalë shpesh për të lypur në dyqanet e qytetit, për të siguruar ushqim dhe për të ruajtur atë që arrin të fitojë për ditë të tjera.
Kjo histori e dhimbshme tregon për sfidat që përballen shumë individë në komunitet dhe kërkon një reagim të menjëhershëm nga shoqëria. Është një apel për të mos e harruar Luçen dhe për të ndihmuar ata që janë në nevojë, duke theksuar rëndësinë e solidaritetit në përballimin e vështirësive. Kjo është një mundësi për t’u angazhuar dhe për të sjellë ndryshime pozitive në jetën e individëve si Luçe.
