Në fshatrat e Finiqit, shirat e fundit kanë shkaktuar dëme të mëdha, duke prekur qetësinë dhe jetën e dhjetëra familjeve. Në vend të ndihmës, njerëzit përballen me baltë dhe vetmi. Në fshatin Brajlat, Manthjo Kaçi tregon se sapo kishte përfunduar shtëpinë e tij, por tani ajo është shkatërruar nga uji. Bashkia e ka evakuuar atë dhe të shoqen, por ndihma e ofruar është e pamjaftueshme. Ai dhe e shoqja, e cila është me probleme shëndetësore, jetojnë temporalisht te vëllai, por kjo situatë nuk mund të zgjatë për shumë.
Po ashtu, Niko, një tjetër banor i Brajlatit, ka përjetuar një dramë të ngjashme; shtëpia e tij është mbyllur përgjithmonë nga reshjet dhe ai po fle me bashkëshorten në shtëpinë e xhaxhait. Ai flet me vështirësi, jo vetëm për shkak të traumës mendore, por edhe pas një operacioni në kokë. Mosbesimi dhe ndjenja e braktisjes janë të dukshme.
Situata në fshatin Dhivër është akoma më alarmante. Grigori, një njeri me probleme të shëndetit mendor dhe pa mbështetje familjare, jeton në një shtëpi të gjysmë-rrënuar, me çati që pikon. Ai nuk hap derën për t’u përballur me ndihmën, qoftë nga frika apo trishtimi. Bashkia i ka ofruar një ambient të vogël për të mos fjetur në rrugë, por kushte vijojnë të jenë të mjerueshme.
Fshatrat e Finiqit janë nën kërcënimin e përmbytjeve dhe dëmeve të tjera, duke lënë pas grupe të të moshuarve dhe të sëmurëve që nuk mund të largohen. Ka një mungesë të ndihmës dhe mbështetjes institucionale, ndërsa këto familje nuk kanë më çfarë të quajnë “shtëpi”. Në një kohë kur nevojat janë urgjente, institucionet dështojnë të ofrojnë një zgjidhje, duke lënë banorët të përballen me një të ardhme të pasigurt dhe të errët.
