Deputeti i Partisë Demokratike, Belind Këlliçi, kërkoi përjashtimin e kreut të Grupit Parlamentar të Partisë Socialiste, Taulant Balla, duke e akuzuar atë për fyerje dhe kërcënime ndaj deputetëve të opozitës. Gjatë një seance, Këlliçi citoi disa nga fjalët e Ballës, përfshirë shprehje të tilla si “Nuk jam si këta që lehin” dhe kërcënimin ndaj deputetit Balliu me fjalët “Me ty merrem unë, ta tregoj unë ty”. Këlliçi theksoi se këto komente përbëjnë një akt intimidimi dhe kërkoi që të merren masa disiplinore për Balla-n sipas nenit 65 të Rregullores. Ai propozoi një pushim të seancës për të shqyrtuar pamjet filmike të bisedës për të verifikuar saktësinë e akuzave.
Në reagimin e tij, Taulant Balla iu përgjigj Këlliçit duke e këshilluar të organizojë kërkesën e tij me shtatë firma dhe ta depozitojë atë për shqyrtim nga komisioni përkatës. Kjo ngjarje nxori në pah tensionet e mëdha mes opozitës dhe shumicës në Kuvend, duke e theksuar edhe më shumë atmosferën e polarizuar politike në vend.
Aksioni i Këlliçit përjashton rëndësinë e rregullit parlamentar dhe vendosjes së normave të komunikimit në Kuvend, ndërsa reagimi i Ballës duket se reflekton qasjen e tij ndaj kritikave. Këto incidente bëjnë pjesë në debatet e vazhdueshme mes palëve politike shqiptare, të cilat shpesh karakterizohen nga tension dhe acaritë. Të dy tarafet e përfshira në këtë ngjarje kanë dëshmuar se përplasjet verbale dhe akuzat janë një element i zakonshëm i politikës shqiptare, duke e komplikuar kështu gjendjen e dialogut politik në vend.
Situatat si këto vijojnë të rrisin pyetje mbi qasjen e politikëformuesve dhe etikën në komunikim, duke pasqyruar një kompleksitet të thellë në marrëdhëniet e brendshme politike.
