Në një seancë civile në Gjykatën e Apelit, ngjarjet morën një kthesë tragjike. Elvis Shkambi, me një vështrim të ftohtë, hyri në institucion rreth orës 15:10. Kontrolli i sigurisë ishte formal dhe, përkundër sinjaleve të detektorit metalik për prani metali, roja e sigurisë, Banush Koxhaj, nuk kreu një kontroll të plotë, duke neglizhuar rrezikun e mundshëm. Shkambi, përveç një rripi, kishte me vete një pistoletë Beretta.
Në sallë ishin të pranishëm rreth 10 persona, përfshirë gjyqtarin Astrit Kalaja dhe përfaqësuesit e palëve. Rreth orës 15:30, gjyqtari shpalli vendimin e tij, që infrastrukturoi kërkesën e Shkambëve për pezullim të ekzekutimit, një vendim teknik që për ata përfaqësonte një humbje. Ndërsa gjyqtari po lexonte arsyetimin, Shkambi, i ulur në bankën e prapme, vendosi dorën në brez.
Pasi u ngrit dhe u afrua, ai tërhoqi armën dhe qëlloi. Një plumb e goditi gjyqtarin në anën e majtë të gjoksit. Pas aktit të dhunshëm, Shkambi shprehu se kishte vepruar nga një ndjenjë e thellë padrejtësie për pronën e tij dhe të familjes së tij. Kjo ngjarje tronditëse shkaktoi një valë reagimesh dhe reflektimi mbi mekanizmat e sigurisë në gjykata, si dhe përpasojat e tensioneve legale që mund të çojnë në dhunë.
Vetëm një moment më parë, vendimi kishte shpallur vazhdimin e një kalvari juridik për familjen Shkambi. Ndërsa autoritetet filluan hetimet, rasti theksoi nevojën e vazhdueshme për rritjen e masave të sigurisë në institucione të tilla, me qëllim parandalimin e situatave të ngjashme në të ardhmen. Shkambi kishte kaluar në një nivel ekstrem, duke synuar t’i jepte fund dhimbjes së gjatë përmes një akti fatkeq që ndryshoi gjithçka.
